 |
|
 |
- Rejestracja
- Użytkownicy
- Forum
-
-
Czasopismo
- Numer aktualny
- Numery archiwalne
- Wybrane artykuły
- Artykuły poradnikowe
- Fotograficzne ABC
- Inne
- Oprogramowanie
- Pierwsze opisy
- Technologie
- Testy
- Wywiady
- Opisaliśmy
- Tu nas znajdziesz
- Profil Czytelniczy
- Porównywarka
- Aparaty (296)
- Obiektywy (155)
|
/ wszystkie zdjęcia
Digiskoping część II - pełna wersja artykułu z Foto Kuriera 2/2008
Prześlij artykuł Innym!
Dzisiaj zajmiemy się zagadnieniem właściwego digiscopingu, czyli fotografowaniem przez okular lunety cyfrowym aparatem kompaktowym z własnym obiektywem zmiennoogniskowym.
Ten sposób fotografowania wymyślił Malezyjczyk Laurence Poh w 1999 roku, kiedy to wpadł na pomysł, żeby przyłożyć swój kompakt cyfrowy do okularu lunety. Zdjęcia, które powstały, miały na tyle dobrą jakość, że Laurence nagłośnił ten pomysł, zyskując przydomek „ojca digiscopingu”. W chwili obecnej na świecie zdjęcia przyrody wykonuje w ten sposób kilkaset tysięcy osób, przede wszystkim obserwujących ptaki. Fotografują oni, używając za relatywnie niewielkie pieniądze sprzętu o długościach ogniskowych zarezerwowanych kiedyś wyłącznie dla zawodowców.
Zestaw do digiskopingu: kompakt cyfrowy (w tym przypadku Nikon Coolpix 5000), luneta i statyw.
Aparat cyfrowy bowiem z obiektywem 38–155 mm (dla formatu 35 mm) w połączeniu z lunetą o okularze powiększającym 50× oferuje nam zestaw o długości ogniskowej 1900 do 7750 mm. Dla porównania: aparat analogowy z długim obiektywem maksymalnie osiąga 1000 mm, a zestaw ten wagą znacznie przekracza 10 kg! Różnice powiększeń sięgają więc kilkuset procent. Oczywiście bardzo długie ogniskowe zwielokrotniają aberrację chromatyczną lunet. Spada wtedy rozdzielczość, zmniejsza się jasność obrazu, pojawia się efekt winietowania. Praktycznie do celów fotograficznych powinniśmy korzystać tylko ze środkowej części obrazu. Przy ekstremalnych zbliżeniach jest to zresztą miejsce, w którym najczęściej umieszczamy obiekt, nastawiając na niego ostrość.
Sposób łączenia kompaktu cyfrowego z lunetą. W tym przypadku użyto pierścienia pośredniego od złączki mikroskopowej do Zenita i Praktiki.
Fotograficzni puryści uznają technikę digiskopingu za gorszą jakościowo. Jednak większości osób fotografujących w ten sposób nie zależy na powiększeniach przekraczających format 13×18 cm. Tym bardziej, że producenci lunet „wychodzą ze skóry”, by maksymalnie poprawić jakość obrazu. Stosuje się niskodyspersyjne szkła w układzie optycznym i coraz lepsze powłoki przeciwodblaskowe na soczewkach. Do digiskopingu używane są lunety o jak największej średnicy obiektywu, aby jasność obrazu była zadowalająca, z reguły są to średnice 77–100 mm.
| ciąg dalszy artykułu na następnej stronie... |
powrót na stronę główną »
Zobacz także:
