Canon EOS 50 oznaczony zgodnie z logiką liczbą 50, był już drugim wprowadzonym po Minolcie 600si Classic aparatem, z systemem sterowania pokrętłami zamiast klawiszami. Typowe EOS-owskie pokrętło zostało uzupełnione umieszczonym pod nim obrotowym przełącznikiem metody pomiaru oświetlenia, a  drugim, także dwupiętrowym pokrętłem zmienia się sposób ustawiania ostrości i tryb przesuwu filmu. Pozostałe dwa pokrętła ( podobnie jak w EOS-ie 100 ) umieszczone są pod kciukiem i palcem wskazującym prawej dłoni i służą m.in. do  zmiany wartości czasu naświetlania, przysłony i przystosowania pracy aparatu do własnych potrzeb za pomocą funkcji indywidualnych. Liczbę klawiszy ograniczono do minimum; na  górnej pokrywie aparatu znajdują się tylko dwa: włączające wbudowaną lampę błyskową i samowyzwalacz. Na pokrywie tylnej klawiszy jest więcej niż w EOS-ie 100, ale i tak znacznie mniej niż w ,,piątce''. Dwa z nich, umieszczone pod kciukiem prawej dłoni włączają pamięć pomiaru, zmieniają numer funkcji indywidualnej oraz pole ustawiania ostrości. Po lewej stronie znajduje się zagłębiony nieco klawisz powrotnego przewijania filmu oraz drugi, którym uaktywnić można funkcję korekcji błysku, wielokrotną ekspozycję, funkcję bracketing i włączyć przedbłyski redukujące efekt czerwonych ,,oczu''.


Canon EOS 50E

Znacznie jednak ważniejsze od sposobu sterowania są zmiany, które zaszły wewnątrz aparatu. Zastosowano trzypunktowy, sterowany ruchem oka układ ustawiania ostrości. Układ sensorów jest identyczny jak w EOS-ie 500: środkowy czujnik krzyżowy i  dwa boczne pionowe. Wyboru czujnika można dokonać ruchem oka, ręcznie, lub powierzyć tę czynność aparatowi. Tu od razu wyjaśnienie: EOS 50 produkowany był w dwóch wersjach. Oznaczona dodatkową literą ,,E'' ( od ang. eye - oko ) dysponuje wspomnianym systemem sterowania okiem. Druga, bez symbolu i  tańsza o ok. 100 DM tej możliwości nie ma. W modelu ,, E'' ( podobnie jak w EOS-ie 5 ) mrugnięciem w kierunku lewego, górnego rogu celownika można spowodować przymknięcie przysłony i sprawdzenie głębi ostrości. Jednak istotną różnicą w porównaniu z ,,piątką'' jest możliwość sterowania okiem także przy pionowym ustawieniu aparatu. Nowy był także sposób decydowania o sposobie ustawiania ostrości. Do tej pory w niektórych EOS-ach decydowało się samemu o tym czy ostrość będzie ustawiana i blokowana ( ONE SHOT ) czy ustawiana w sposób ciągły ( AI SERVO ). W modelach bardziej amatorskich ( np. EOS 500 ) o wyborze metody aparat decydował sam na podstawie analizy ruchu obiektu. W EOS-ie 50 systemy te połączono: decyzję można podjąć samodzielnie bądź włączyć tryb AI FOCUS i zdać się na aparat. Ostrość może być ustawiana przy oświetleniu z zakresu od 0 do 18 EV. W razie potrzeby ( ciemny lub niekontrastowy obiekt zdjęcia ) włączany jest wspomagający oświetlacz wbudowany w korpus aparatu.



Pomiar światła ciągłego wykorzystuje wypróbowaną już wcześniej sześciopolową matrycę pomiarową. Parametry ekspozycji można dobrać stosując pomiar szacunkowy, centralno - integralny, bądź wykorzystując jedynie środkowy segment matrycy - pomiar selektywny na obszarze obejmującym 9.5 % kadru. W EOS-ie 50 zastosowano oczywiście system AIM koordynujący działanie układu ustawiania ostrości i pomiaru ekspozycji. Dzięki niemu EOS-owi łatwiej jest znaleźć główny obiekt zdjęcia, ustawić prawidłowo ostrość i dobrać parametry ekspozycji tak, by główny obiekt został prawidłowo naświetlony. Doboru parametrów ekspozycji można dokonać wykorzystując jeden z dziesięciu trybów automatyki naświetlania Zgodnie z tradycją Canona są to:

dalszy ciąg na następnej stronie

1 2

Prześlij artykuł Innym!