K.P.: Jak to możliwe, żeby autor I edycji książki Canon EOS System, posiadacz praktycznie wszystkich obiektywów klasy L, oryginalnego osprzętu do systemu EOS firmy Canon pewnego dnia przesiadł się na sprzęt Nikona?
J.B.: Sam zadaję sobie to pytanie i żadna odpowiedź nie jest jednoznaczna. Rozumiem swoje ówczesne motywy, ale nikogo nie namawiałbym na taki krok. Zmiana systemu jest kosztowna i nigdy nie jest bezbolesna. Trzeba nauczyć się odmiennej logiki sterowania aparatem, odtworzyć linię obiektywów i akcesoriów. Pamiętam dwa podstawowe czynniki, które popchnęły mnie w objęcia Nikona; obydwa były negatywne, czyli związane bardziej z niezadowoleniem z tego, jak cyfrowe lustrzanki Canona sprawowały się w zawodowej fotografii, niż z ewidentnej doskonałości rozwiązań alternatywnych. Po pierwsze reportaże i fotografia „eventowa” wymagały wtedy częstego użycia flesza, a Canon dawał bardzo duży rozrzut naświetlenia błyskiem, nie mówiąc już o bardzo niekonsekwentnym balansie bieli. Moim ostatnim Canonem był model EOS-1D MkII i do dziś pamiętam nieustanną walkę o dobre naświetlenie fleszem, powodującą konieczność sprawdzania co chwilę zdjęć na tylnym ekranie LCD; kilka klatek było OK, po czym nagle, bez powodu, aparat mocno „przewalał”. Wprowadzałem więc korekcję błysku „na minus” i kiedy wydawało się, że wszystko jest w porządku, następowała klatka niedoświetlona. To była nieprzyjemna zabawa w kotka i myszkę. Dało się z tym żyć, tylko to życie było trudne. Kroplą, która przepełniła czarę goryczy, był jednak inny element systemu EOS: obiektywy superszerokokątne.
W 2004 roku robiłem zdjęcia luksusowych biur w centrum Warszawy używając głównie obiektywu do korekcji perspektywy TS-E 25 mm f/3,5L oraz zooma 16-35 mm f/2,8L; obydwa zaliczane były do najwyższej ligi profesjonalnej optyki Canona. Mimo że fotografowałem ze statywu, podnosiłem lustro przed każdym zdjęciem i przymykałem przysłonę do optymalnej wartości, jakość obrazu na brzegach była kiepska: brak absolutnej ostrości plus „rozwarstwienie” kolorów, będące wynikiem aberracji chromatycznej. Należy jeszcze pamiętać, że EOS-1D Mk II to aparat o matrycy niepełnoklatkowej, a zatem „nie widzi” samych brzegów obrazu rzucanego przez obiektyw. Strach pomyśleć, jak te zdjęcia wyglądałyby na matrycy pełnoklatkowej. Następnie przetestowałem pozostałe profesjonalne superszerokokątne obiektywy Canona, jakie posiadałem, lub do których miałem dostęp (14 mm f/2,8L, 24 mm f/1,4L, 17-40 mm f/4L) i doszedłem do wniosku, że żaden nie zapewnia na cyfrze tej samej jakości, jaką dawały na filmie. Wyszło na to, że rozwiązań optymalnych do wykonywanych przeze mnie zleceń muszę szukać poza systemem Canona. Były jeszcze inne irytujące drobiazgi, mające wpływ na moją decyzję, ale te dwa powody wydają się najważniejsze.

Stadnina w Okuniewie. Zdjęcie dla Klubu Jeździeckiego „Dworek”.
Nikon D2x, AF-S DX Zoom-Nikkor 12-24 mm f/4G IF-ED

Gołębi taniec.
Nikon D700, Tamron AF 28-300 mm f/3,5-6,3 XR Di VC LD Aspherical (IF) Macro.

Piegus i Pasterka. Psie zabawy na Polach Mokotowskich w Warszawie.
Nikon D3, AF-S VR Zoom-Nikkor 70-200 mm f/2,8G IF-ED

K.P.: Jeśli jesteśmy już przy książce Canona, to pamiętam, jak robiliśmy jej okładkę. Są na niej aparaty, obiektywy klasy L i akcesoria. Wśród tych ostatnich jest jedno nietypowe. Nie tylko osoby nie znające dobrze tematu, ale nawet pewni znawcy systemu Canona insynuowali, że na zdjęciu między oryginalnymi obiektywami i aparatami znajduje się… pudełko z maszynką do golenia. Czy możesz to potwierdzić lub temu zaprzeczyć?
J.B.: Dopiero teraz się od Ciebie dowiaduję, że istniały wątpliwości co do „tożsamości” tego elementu akcesoriów. Nigdy nie pozwoliłbym sobie na umieszczenie na zdjęciu przedmiotu wprowadzającego w błąd. Tylko osoby, które nigdy nie widziały oryginalnej matówki Canona w pudełku, mogły pomylić ją z golarką. W firmowym przezroczystym pudełku znajdują się matówka i pęseta do jej wymiany. I to właśnie było na okładce (patrz zdjęcie na str. 32). Koniec, kropka.

Wymienna matówka do Canona EOS

Budynek Daimler-Chrysler w Warszawie. Klient: Vertano Real Estate.
Canon EOS 20D, Sigma 15 mm f/2,8 EX DG Fisheye.

Pałac Staszica w Warszawie. Klient: Polska Agencja Fotografów „Forum”.
Pentax LX, Pentax SMC P-A 16 mm f/2,8 Fisheye, skan z materiału odwracalnego.