„Wakacje w mieście”, tytuł wydawałoby się banalny, lekki i przyjemny, gdyby nie okoliczności i miejsce jakie obrała sobie autorka do swojej fotograficznej opowieści. Niewielki obszar między uliczkami – Trzebnicką, Jagielończyka i Myśliwską  zwany środmieściem, to miejsce słynące z wysokiej przestępczości, rozsławione piosenką Klausa Mitffocha z Lech Janerki.

Wernisaż: 10.10.2012 (środa), godz. 19



Na usta ciśnie się cytat - strzeż się tych miejsc, ale czy rzeczywiście słusznie? Przecież każde większe miasto w Polsce ma swoje ciemne zaułki z uliczkami, bramami i podwórkami, które lepiej omijać. Czy samo miejsce powoduje, że wszystkich mieszkańców takich dzielnic trzeba spinać klamrą pojęcia marginesu społecznego, dzieciom zaś nadawać szyld – dzieci ulicy? Nie sądzę.



Gdy rozmawiałam z autorką o jej wystawie w Galerii Obok, wiedząc jaki materiał chce mi zaprezentować siłą rzeczy pierwszym moim skojarzeniem był reportaż Adama Lacha, który kilka lat wcześniej również fotografował dzieci z wrocławskiego trójkąta. Spodziewałam się więc zobaczyć równie mroczny, surowy i przygnębiający materiał. Nic z tych rzeczy! Zdjęcia Agnieszki w niczym nie przypominały typowego materiału prasowego. Były pozbawione niepotrzebnej dramaturgii, napięcia, dodatków ubarwiających fotograficzną opowieść. Całą swoją uwagę autorka skupiła na dzieciach, i dzieciństwie – może spędzonym w nie do końca przyjaznym otoczeniu, jednak wszystko zostało przez nią opowiedziane z dużą dozą ciepła i sympatii do małych bohaterów.



Zastanawiałam się, czy ta postawa fotograficzna wynikała z jej kobiecej wizji i stosunku do dzieciństwa, czy może raczej z faktu, że fotografowała dzieci ze swojego sąsiedztwa, podpatrzone wręcz przez okno na pobliskim podwórku? A może właśnie przez fakt, iż Agnieszka sama jest mieszkanką śródmieścia nie robiło na niej wrażenia otoczenie wybitych szyb i podrapanych murów?

Nie zmienia to faktu, że odczucia jakie obudziły we mnie zdjęcia Agnieszki skojarzyły mi się z cyklem zdjęć „Mały człowiek” Zofii Rydet, która fotografowała dzieci w podobnej scenerii jednakże w innym czasie i okolicznościach. Mimo pokoleń dzielących obie autorki, jest coś wspólnego w tych zdjęciach – co można określić jako humanistyczne podejście do podmiotu i fotografii w ogóle.

Bowiem mimo skromności scenerii i wrażenia ubóstwa, Agnieszka Prusak podchodzi do bohaterów swoich zdjęć z szacunkiem, bez odzierania ich z godności, czy zbędnego manipulowania materiałem. Fotografie oscylują pomiędzy portretami, a zdjęciami uchwyconymi w trakcie zabaw. Tłem są pomazane i odrapane mury kamienic, kartony, trzepak, piaskownica…

Anna Wolska

Agnieszka Prusak, absolwentka wrocławskiej ASP na Wydziale Malarstwa /2003, pracownia prof. A. Dymitrowicza/ Autorka wielu wystaw, projektów i akcji autorskich. Od kilku lat zajmuje się fotografią podejmując tematy zaangażowane społecznie. Od kilku miesięcy,  pracuje nad  wielowątkowym projektem „W DOMU”, gdzie fotografuje wrocławian w ich miejscu zamieszkania.