Krzysztof Niewiadomski opisuje niekiedy swoją fotografię mianem podróżniczej. Tego typu określenie funkcjonuje w historii fotografii praktycznie od jej początków. Posługując się nomenklaturą Johna Szarkowskiego, według której fotografia jest oknem lub zwierciadłem, łatwo zauważyć, że fotografia podróżnicza spełnia rolę okna, przez które wciąż jeszcze odkrywamy i poznajemy świat. 

Wernisaż: 27.04.2012 (piątek), godz. 17



Fotografie Niewiadomskiego ukazują widoki, obiekty i zdarzenia, które w sensie czysto poznawczym, identyfikacyjnym, są nam wszystkim doskonale znane, jeśli nie z autopsji, to choćby z innych fotografii czy filmów. W obrazie zrujnowanego budynku, czy płynącego po oceanie statku nie ma poznawczo, w sensie czysto semantycznym, nic do odkrycia.

Niepostrzeżenie jednak odbiorców swojej fotografii autor zaprasza do świata poezji – albowiem sam jest poetą. Świat symbolu i metafory jest dla niego właściwym językiem wypowiedzi – tyle, że pisanym za pośrednictwem obrazu. Przekraczając choćby pobieżnie obszar percepcji, a zanurzając się w arkana interpretacji, możemy próbować odczytać przesłanie fotografa głęboko świadomego specyfiki narzędzia, którym się posługuje. To, co wydaje się istotą tego przekazu, to liryczna podróż w głąb samego siebie. Te zdjęcia to zapis stanów wewnętrznych, zagęszczonych emocjonalnie sposobów odczuwania świata.



Artysta konstruuje swój własny pogląd na istotę płynących z zewnątrz komunikatów. Widzi to, co musi zobaczyć. Bo taki jest jego typ percepcji, taki też jest rodzaj jego kulturowego uposażenia. Tworząc fotografię przekazuje zwrotnie swoje przeczucie na temat sensu tego, co widzi. Czy jednak chodzi o sens w powszechnym znaczeniu tego słowa? Fotografie Krzysztofa Niewiadomskiego są surowe, sterylne, oszczędne. Nie estetyzują. Są nostalgiczne, jak nostalgiczna potrafi być tylko dusza poety. Wierzę, że są one intymnym odbiciem wewnętrznej struktury ich autora, będąc komunikatem o rodzaju jego wrażliwości.

A zatem nie opis świata zewnętrznego jest celem działania fotografa, lecz opis sposobu jego przeżywania. To zaś w prostej drodze prowadzi nas do koncepcji fotografii jako lustra. Dzisiaj bardziej przeglądamy się w niej, niż poznajemy świat zewnętrzny. To zaś dopełnia przeznaczenia tego medium do syntetyzującej pełni, którą są obydwie wyróżnione przez Szarkowskiego kategorie. Bo każda fotografia w efekcie końcowym jest i lustrem i oknem, chociaż różnie akcentuje się owe znaczenia, w zależności od obowiązującej, czy modnej aktualnie wykładni teoretycznej.

Piotr Komorowski