Artykuł opublikowano w Foto-Kurierze 11/2006 na str. 51.

Jego zastosowanie pozwoliło na uzyskanie mniejszego przewężenia wiązki w ognisku, dzięki czemu możliwe stało się zapisywanie danych na znacznie węższych ścieżkach na płycie (por. rys. 1 i 2).

Źródło: materiały prasowe TDK.

Rys. 2. Porównanie podstawowych parametrów technicznych formatów BD i HD-DVD. W standardzie Blu-ray wydaje się, że największą popularność zdobywa technologia zapisu o minimalnej długości pitu wynoszącej 149 nm (pojemność podstawowa 25 GB).

Dzięki temu udało uzyskać się znaczące zwiększenie pojemności nośników. Z kolei skrócenie minimalnej długości pitu na ścieżce przyczyni się do zwiększenia wydajności odczytu/zapisu danych.
W technologii BD (Blu-ray Disc) przyjęto, że warstwa nośnika znajdować się będzie bardzo blisko powierzchni krążka. Jest to uzasadnione z punktu widzenia optyki. Niekorzystne w tym rozwiązaniu jest,że bliskość powierzchni narażonej na uszkodzenia mechaniczne powierzchni płyty (rysy, zadrapania, degradacje pod wpływem reakcji chemicznej itp), może wpływać na jakość odczytu danych. Dlatego też w płytach BD niemalże konieczne jest zastosowanie po stronie nośnika warstwy ochronnej o zwiększonej odporności na uszkodzenia. Rozwiązanie to utrudnia także konstrukcje urządzeń zgodnych z BD, bowiem do ich produkcji konieczne jest zastosowanie nowych podzespołów.

To także wymusza na producentach nośników konieczność dokonania poważnych zmian w liniach produkcyjnych, bowiem niemożliwe jest zaadaptowanie dotychczasowych.
Z kolei HD-DVD to format znacznie „przyjaźniejszy” współczesnym zasobom archiwalnym, jak też kieszeniom konsumentów. Budowa płyty HD-DVD jest bardzo zbliżona do „zwykłych” płyt DVD, dzięki czemu producenci nośników nie muszą diametralnie przebudowywać posiadanych linii produkcyjnych, a producenci urządzeń standardu HD-DVD mogą stosunkowo łatwo budować napędy pracujące zarówno z płytami nowego formatu, jak i dotychczasowych: CD i DVD.

 Artykuł opublikowano w Foto-Kurierze 11/2006 na str. 51.