fot. materiały informacyjne producenta.

Czym różni się kalibracja programowa od sprzętowej?

Niestety bardzo mało monitorów dostępnych na rynku daje się precyzyjnie skalibrować. Dzieje się tak dlatego, że w zdecydowanej większości konstrukcji wykorzystywana jest tzw. kalibracja programowa. W procesie tym korekcje różnic między zadanymi, a otrzymywanymi na monitorze wartościami odcieni, dokonywane są poprzez regulację sygnału wyjściowego karty graficznej. Skutkiem tego jest osiągnięcie zadanego poziomu odwzorowania bieli, ale kosztem utraty odwzorowania pewnych odcieni czy braku płynności podczas wyświetlania przejść tonalnych oraz pojawiającymi się dominantami barw podczas wyświetlania obrazów w skali szarości.
Jak więc można wnioskować, kalibracja programowa nie zapewni odpowiednio wysokiego poziomu dokładności, jaki wymagany jest w zastosowaniach graficznych. Wśród nielicznych konstrukcji, które można kalibrować sprzętowo są monitory EIZO serii ColorEdge.

fot. materiały informacyjne producenta.

Podstawową różnicą, w stosunku do kalibracji programowej,  jest możliwość osiągnięcia nie tylko wyświetlania bieli o zadanych parametrach, bez utraty niektórych odcieni, ale również uzyskanie poprawnego odwzorowania tonalnego dla każdej z barw podstawowych. To umożliwia wyświetlanie obrazów w skali szarości bez dominanty. Wszelkie korekty dokonywane są bowiem nie wskutek manipulacji poziomami wyjściowymi sygnału z karty graficznej, a operowaniem bezpośrednio na tabeli kolorów, zapisanej w elektronice monitora (Look-Up Table – LUT). W tabeli Look-Up Table w monitorach EIZO ColorEdge stosowany jest 16-bitowy opis każdej składowej. Daje to 16 384  możliwych tonów dla każdej z barw podstawowych.

Czym kalibrować?

W obu przypadkach kalibracji (sprzętowej i programowej) konieczne jest urządzenie zewnętrzne: kolorymetr lub spektrofotometr . W najbardziej zaawansowanych monitorach graficznych, np. w linii ColorEdge CG może być to urządzenie zintegrowane.
Monitory kalibruje się najczęściej kolorymetrami, nazywanymi potocznie kalibratorami. Natomiast bardziej zaawansowane rozwiązania – spektrofotometry umożliwiają kalibrację większej liczby urządzeń, takich jak monitory, projektory czy drukarki. Są bardziej precyzyjne, mają więcej możliwości, ale przez to również są droższe. Jednak należy zaznaczyć, że w większości przypadków kalibracja kolorymetrem daje wystarczająco dobre rezultaty.

Spektrofotometr   Spektrofotometr fot. materiały informacyjne producenta Monitory kalibruje się najczęściej kolorymetrami, nazywanymi potocznie kalibratorami. Natomiast bardziej zaawansowane rozwiązania – spektrofotometry umożliwiają kalibrację większej liczby urządzeń, takich jak monitory, projektory czy drukarki. Są bardziej precyzyjne, mają więcej możliwości, ale przez to również są droższe.

Zdarza się, że mniej świadomi użytkownicy stosują „chałupniczą” metodę kalibracji. Zwykle polega ona na tym, że parametry obrazu monitora ustawiane są pod konkretny wydruk „na oko” (konkretna drukarka, konkretny papier i zestawy tuszy). Zmiany dokonywane są w menu monitora, gdzie dopasowywane są parametry jasności, nasycenia trzech kolorów podstawowych (lub 3 podstawowych i 3 uzupełniających w bardziej zaawansowanych monitorach). Jest to bardzo trudne nawet dla bardziej wprawnych użytkowników, a wyniki często dalekie od oczekiwanych.
W tym przypadku, użytkownik tworzy układ zamknięty opierający się na stałych elementach. Jeżeli którykolwiek z nich zostanie zmieniony (inny papier, wymiana nawet jednego pojemnika z tuszem czy po prostu zmiana w wyniku niestabilności monitora), w mniejszym lub większym stopniu utracona zostanie zgodność z wydrukiem.