Krajobraz stanowił jedną z głównych dziedzin twórczości Edwarda Hartwiga, a w krajobrazie poczesne miejsce zajmowały wierzby. Fotografował je właściwie zwyczajnie, czasem przetwarzał poruszeniem lu czarnym tłem nieba, uzyskanym za pomocą czerwonego filtra lub podczerwieni. A fotografowane przez niego wierzby – pojedyncze, czy grupy – nie są zimne i piękne, lecz ciepłe i urokliwe. Przeznaczone do oglądanie nie okiem, lecz sercem.

W związku z tą wystawą przypomniała mi się ciekaw historia z końca lat '60: Hartwig miał dużą wystawę w Paryżu. We francuskim piśmie fotograficznym, chyba Photo Cine Revue czytam obszerne omówienie tej wystawy. Kilka stron tekstu, z dziesięć reprodukcji. Na wystawie oczywiście wierzby, wiele obrazów przefiltrowanych, czarne niebo. Znajduję zdanie (cytuje z pamięci po pięćdziesięciu latach: „obrazy pana Hartwiga są utrzymane w ciemnej tonacji. Ale czyż w komunistycznej Polsce można inaczej widzieć rzeczywistość?” Pokazałem to Hartwigowi. Złapał się za głowę. „Panie Wojtku, niech pan nikomu tego nie pokazuje!” „Ależ oczywiście panie Ryszardzie!” Przecież gdyby informacja, że Hartwig pokazuje polską ludową rzeczywistość w czarnych barwach dotarła do cenzury, lub partyjnego oszołoma, mogłoby skończyć się zakazem publikacji dzieł Hartwiga, czyli skazaniem na śmierć głodową.

Na szczęście czasy się zmieniły i z tej historii możemy się tylko śmiać. I choć czasy się zmieniły, wierzby nadal tak samo szumią panu Edwardowi.