Czasami te sytuacje są groźne i niebezpieczne, bo wówczas ocieramy się o granice między tutaj i teraz a tym, co po nas. Znacie te wszystkie opowieści o tunelu ze światełkiem, w kierunku, którego nie powinniśmy iść :) To, co poniżej przeczytacie, to moja osobista “refleksja”, która zrodziła się w mojej głowie w wyniku tragicznego dla mnie wypadku, do  którego doszło w dniu 9 marca 2024 na terenie jednego z rezerwatów w  Gdańsku.
Ale po kolei… zaparzcie kawę, bo finał tej opowieści jest tylko częściowo szczęśliwy.

Dzień, jak co dzień

Zajmuję się od wielu lat fotografią dzikiej przyrody. Z przerwami, przyznaję. Ostatnio jednak bardzo intensywnie wróciłem do fotografowania dzikich ptaków. Nierozerwalnym elementem tej pasji jest samotność i  przebywanie w terenie, do którego często dostępu nie ma nikt poza środowiskiem związanym z ochroną przyrody lub fotografowie pasjonaci właśnie. Tak było w tym wypadku.

Posiadam wszelkie wymagane zgody na fotografowanie i przebywanie poza wyznaczonymi szlakami na terenie 3 pomorskich rezerwatów ptaków wydawane przez uprawnione organy ochrony środowiska w Polsce. Jak to mówią, lubię być “legitny” i nie chcę się tłumaczyć przez kolegami z  fotografowania na terenach zamkniętych, często lęgowych. Jak się zapewne domyślacie te tereny są zazwyczaj bardzo trudno dostępne: bagna, kanały, szlaki wodne, grzęzawiska itd, itp…

Tego sobotniego ranka, a właściwie nocy wyjechałem do rezerwatu, aby fotografować żurawie, które już rozpoczęły toki. Wschód słońca o 6:15 dawał mi szanse na dotarcie do czatowni na 1-1,5h przed wschodem. Żurawie nocują na płytkiej wodzie i otaczające teren trzcinowiska i  kanały są idealnym schronieniem przed drapieżnikami i ludźmi. Poza tym, teren jest zamknięty dla turystów i ludzi. Przede wszystkim jednak, jest on bardzo wymagający technicznie. Aby dojść do czatowni muszę przejść po terenie trzcinowisk, które w tej porze roku i przy tym stanie wody są po prostu bagnem. Bez spodniobutów, w których zapadam się często po  pas, nie dotrę tam.

Jest godzina 4.30 rano. Od zaparkowanego samochodu do czatowni mam okolo 45 minut marszu po polach, potem po bagnie i trzcinowisku. Są minus 2 stopnie celsjusza. Marcowe noce są idealne, aby wykonać świetne zdjęcie parującego oddechu krzyczących żurawi zanim odlecą na żerowiska po wschodzie słońca. Jestem ubrany w bardzo grubą kurtkę zimową, potrójną warstwę spodni. Na to wszystko zakładam spodniobuty. Wiem, że w czatowni będę siedział po pas w wodzie przez kilka godzin. Plecak ze  sprzętem, statyw, krzesełko (trójnóg) i ruszam….

Jeśli fotografujesz w terenie, koniecznie przeczytaj dalej i przejdź na stronę autora tekstu. Życie ma się jedno i ...

>>>

tekst i zdjęcie tytułowe Piotr Biegaj