Jednym z przewodnich tematów tegorocznego festiwalu były związki filmu i fotografii, ukazane w różnych kontekstach, poprzez działalność

(1) Wim Wenders

(2) Agnes Varda

artystyczną Wima Wendersa (1), Agnès Varda (2) czy Gregory Crewdsona (3).

(3) Gregory Crewdson

Świat wyobraźni realizatorów takich jak Pedro Costa, Jim Jarmusch (4), Stanley Kubrick czy Chris Marker ilustrowały zgromadzone na jednej z wystaw Skrapbooki, będące same w sobie dziełami sztuki. W oparciu o kolaże z wykorzystaniem zdjęć, kartek pocztowych czy rysunków, przybierają one hybrydowe formy pomiędzy albumem fotograficznym, storyboardem a dziennikiem. Wpisują się w historie filmów, dokumentują genezę ich powstania i stanowią specyficzny materiał archiwalny ściśle związany z osobowością realizatora.

 (5)

Obok Skrapbook’ow (5), kulisy planów filmowych odsłaniają polaroidy Wima Wendersa prezentowane na niewielkiej wystawie w sali dawnego szpitala, tego samego, do którego w 1888 roku trafił Vincent Van Gogh po tragicznym epizodzie odcięcie sobie części małżowiny usznej!
Kolejną, szczególnie interesującą postacią festiwalu był w tym roku Gregory Crewdson  określany mianem najbardziej filmowego spośród fotografów. Stworzył on w latach 2012 – 2022 trylogię, na którą złożyły się cykle Cathedral of the Pines, An Eclipse of Moths et Eveningside pokazane w Arles w jednym z budynków dawnego zespołu przemysłowego. Inscenizowane obrazy opowiadają historie Ameryki zwykłych ludzi, wprowadzając widza w atmosferę niepokoju, opustoszałych ulic, leśnych ostępów i wnętrz oświetlonych bladym światłem. Crewdson odwołuje się do własnych przeżyć i obserwacji, czerpiąc jednocześnie inspiracje ze sfery podświadomości i psychoanalizy. Sceny są jak zamrożone kadry, w których każdy szczegół jest perfekcyjnie dopracowany. Proces kreatywny wymaga interwencji ekip zbliżonych do filmowych, opiera się na scenariuszu, wprowadza elementy scenografii, angażuje statystów i aktorów. Pojawiają się w nich reminiscencji obrazów Edwarda Hoopera czy też filmów Davida Lyncha.

  (6)

Nieopodal, w nowoczesnej wieży Luma (6), dzieła architekta Renzo Piano, obejrzeć można było instalacje nieżyjącej już Agnès Varda (2)(1928-2019), francuskiej artystki wizualnej i jednej z czołowych postaci Nowej Fali. Owocem nieograniczonej wyobraźni Agnès Varda są między innymi zgromadzane w Luma „chatki kinowe”, makiety zbudowane z taśmy odrzuconych kopii jej własnych filmów. Uderza wartość symboliczna, estetyczna i poetycka tych obiektów. W krużgankach katedry Saint Trophime pokazane są natomiast stykówki, zdjęcia z planu i fragmenty pierwszego pełnometrażowego filmu Vardy La Pointe Courte.