Zaskoczeniem nie był dla nas fakt, że w tej rywalizacji Nikon D80 nie odegrał większej roli, choć wyniki uzyskane w świetle żarowym przy włączonej redukcji szumów dają sporo do myślenia. Skupiając się jednak na modelach D90 i D300 poszukajmy odpowiedzi na najważniejsze pytanie: ile jest D300 w D90? Choć chciałoby się (móc) powiedzieć inaczej – niestety niewiele. W przeprowadzonych pomiarach starszy, ale bardziej zaawansowany D300, deklasuje rywala w świetle błyskowym, i to już przy najniższych wartościach ISO. Czego trudno było się spodziewać, poziomy szumów zbliżone są dopiero przy najwyższych wartościach – ISO 6400. W przypadku światła żarowego różnica jest już mniejsza, ale nadal wyraźna. Również charakter generowanego szumu nie zachwyca. Co prawda nie znajdziemy zbyt wyraźnych artefaktów i barwnych plam typowych dla Canona, ale widać, że procesor niweluje szumy rozmywając nieco szczegóły.

Przy załączeniu redukcji szumów dla wysokich czułości przy świetle błyskowym poziom szumów jest dużo niższy niż w D80, a tylko nieznacznie wyższy niż w D300.

Analizując poziom szumów w porównywanych aparatach należy pamiętać, że D300 kierowany jest do zaawansowanych fotoamatorów i profesjonalistów, podczas gdy D90 jedynie do zaawansowanych fotoamatorów i entuzjastów fotografii. Różnica jednej klasy wybija więc swoje piętno na testowym wykresie (patrz str. 30). Pomimo identycznych wymiarów fizycznych matryc, patrząc na wyniki testu trudno stwierdzić, że mamy do czynienia z tym samym sensorem, a jeśli nawet, to bez wątpienia oprogramowanie zastosowane w D300 jest dużo bardziej zaawansowane niż w D90. Za szumy przyznajemy Nikonowi D90 pięć gwiazdek.

Możliwości fotograficzne

W Nikonie D90 zastosowano wizjer z pryzmatem pentagonalnym o około 96-procentowym pokryciu kadru. Opcjonalnie możemy użyć też funkcji Live View, a korzystając z 3-calowego ekranu LCD o kącie oglądania 170 i rozdzielczości około 920 tys. punktów (VGA) możemy fotografować w nietypowych sytuacjach zdjęciowych. Wspomniany ekran zapewnia nam blisko 100-procentowe pokrycie kadru. W D90 ekwiwalenty czułości mieszczą się w zakresie ISO 200-3200 (dodatkowo można uzyskać odpowiednik ISO 6400 przy ustawieniu Hi 1.0, i ISO 100 przy ustawieniu Lo 1.0). Za szybkie ustawianie ostrości „odpowiada” moduł autofocusu Nikon Multi-CAM 1000 z detekcją fazową TTL. System AF D90 wykrywa zarysy twarzy (do pięciu w jednym kadrze). W trybie autofocusu „śledzenie 3D” (11 punktów ustawiania ostrości) aparat korzysta z informacji o kolorystyce obiektu, utrzymując na nim ostrość podczas przemieszczania się go w kadrze. Cóż więcej potrzeba? Podstawowe tryby ekspozycji: P, S, A, M, „wpspomagane” programami tematycznymi, połączone z możliwością rejestracji zdjęć seryjnych z częstotliwością do 4,5 kl./s, i funkcja „D-Lighting”, dopełniają ważniejszych możliwości testowanej lustrzanki.
Warto jeszcze dodać, że D90 rejestruje zarówno pliki typu jpeg, jak i NEF (RAW). Może też rejestrować pary NEF + jpeg. Ciekawie prezentują się również funkcje edycyjne aparatu. Zapisane pliki zdjęciowe można już na poziomie aparatu poddać obróbce, np. w trybie RYBIE OKO, Prostowania lub Obracania. Do naszej dyspozycji oddano też różnego rodzaju filtry cyfrowe, które mogą się okazać przydatne przy fotografii czarno-białej. Nie wspomnę już o możliwości cyfrowego tonowania zdjęć (Sepia, Cyjanotypia). Możemy powiedzieć, że te funkcje stwarzają nam dodatkowe możliwości kreatywne „pozwalając” zastąpić (na poziomie amatorskim) drogie obiektywy specjalistyczne lub czasochłonne zabiegi na komputerze. Szkoda, że wśród funkcji dodatkowych brak jest możliwości poziomowania aparatu, obecnej w modelach wyższej klasy, tzw. sztuczny horyzont. Brakuje też gniazda synchronizacji z zewnętrznymi lampami błyskowymi, ale pamiętajmy, że jest to model zaawansowany, a nie profesjonalny, choć bez wątpienia wielu profesjonalistów chętnie posłuży się nim jako alternatywnym korpusem np. podczas wakacji, gdy nie chcemy dźwigać zbyt ciężkiego sprzętu.

Za pomocą Nikona D90 uzbrojonego w „rybie oko” (10,5 mm) można ciekawie uwypuklić pierwszy plan, tworząc z pozornie banalnego motywu interesujące zdjęcie.