Zbudowany na tym samym, podstawowym szkielecie korpusu co FM/FE, model FM 2 miał więcej nowości.

Był to pierwszy z modeli firmy oszczędzający energię baterii. Żeby włączyć światłomierz, oprócz ustawienia dźwigni przesuwu filmu w pozycji odchylonej, należało lekko nacisnąć spust migawki. Po 30-tu sekundach pomiar był automatycznie wyłączany.

Celownik aparatu ma dodatkową informację w postaci diody sygnalizującej gotowość flesza do błysku, oczywiście jeżeli używamy odpowiednich lamp z dedykacją do Nikona.

Pomiar światła przez obiektyw odbywał się w systemie dwóch diod SPD (fotodiody silikonowe), w zakresie od 1 EV do 18 EV dla 100 ASA.

Pomiar ekspozycji był pomiarem integralnym, gdzie 60% pomiaru obejmowało pole koła, o średnicy 12 mm, widoczne pośrodku matówki. Warto dodać, że w celowniku optycznym aparatu widoczne jest 93% obrazu powstającego na materiale światłoczułym.

Nikon FM 2 ma, tak jak FM, możliwość wielokrotnej ekspozycji oraz samowyzwalacz. Jest aparatem całkowicie mechanicznym.

W roku 1983 Nikon FM 2 został nieco odświeżony. Główna zmiana dotyczyła migawki. Poprawiona migawka dawała synchronizację z błyskiem flesza przy czasie 1/250 s. Oczywiście z gałki ustawiającej czas otwarcia migawki zniknął czas 1/200 (umieszczony poprzednio po 1/4000 s).

Do tego odświeżonego Nikona FM 2 zaczęto, już we wszystkich egzemplarzach, zakładać jaśniejszą matówkę, a przed numerem fabrycznym umieszczono literę "N". Tak właśnie powstał Nikon FM 2 N.

Ten model jest produkowany jeszcze w dniu pierwszej publikacji tego artykułu (1992 r.). Według informacji zawartych w książce " Nikon System Handbook ", napisanej przez B. " MOSSE " Petersena, model FM 2, bez małej literki " N " i ze starą migawką, produkowany był do roku 1988. Z tego wynika, że w latach 1983 - 1988 produkowane i sprzedawane były równolegle obie odmiany: Nikon FM 2 i Nikon FM 2 N. W każdym razie model FM 2 N cieszy się lepszą opinią jeżeli chodzi o trwałość migawki. Przy ewentualnym zakupie radzę zwrócić uwagę na to, którą odmianę kupujemy.