Nikkor-Q 400 mm f/4,5 był, jak na rok swojej premiery - 1964, konstrukcją dość pionierską. Był to pierwszy obiektyw długoogniskowy Nikona o tej ogniskowej, bardzo jednak jasny.

W ówczesnej ofercie mógł się z nim równać tylko Nikkor 300 mm f/4,5, z tego samego roku, oraz lustrzany Reflex-Nikkor 500 mm f/5.

Nikon wprowadził na rynek jednocześnie cztery obiektywy o takiej konstrukcji. Oprócz „czterysetki” były to jeszcze głowice o parametrach 600 mm f/5,6, 800 mm f/8 i 1200 mm f/11. Wszystkie cztery mogły korzystać z tych samych opraw ogniskujących. Dzięki temu można było stosować kilka głowic, posiadając tylko jedną oprawę ogniskującą - redukuje to oczywiście cenę i masę całego zestawu. Tu staje się jasne, dlaczego Nikkor-Q 400 mm f/4,5 to obiektyw długoogniskowy, a nie teleobiektyw: konstrukcja typu „teleobiektyw” wymaga umieszczenia jednej z grup soczewek (rozpraszającej) dość blisko płaszczyzny filmu. Musiałaby ona być zamocowana w oprawie ogniskującej, a bardzo trudno byłoby zaprojektować grupę dającą dobrą jakość obrazu jednocześnie przy ogniskowych np. 400 i 1200. Dlatego też cała optyka każdej z głowic stanowi nierozłączną całość, umieszczoną zupełnie z przodu. Powoduje to, że długość zestawu głowica obiektywowa + oprawa ogniskująca jest większa od ogniskowej.

Żeby było jeszcze ciekawiej to warto dodać, że wszystkie cztery głowice obiektywowe mogły być stosowane ze średnioformatowymi aparatami Zenza Bronica (te z migawkami szczelinowymi). Wymagało to zastosowania (produkowanej również przez Nikona) oprawy ogniskującej z bagnetem Broniki.

1 2 » ostatnia »