Informacje od organizatora:

Wystawa potrwa do 10 kwietnia 2009 r.
„W naszej rodzinie miłość do utrwalania obrazu świata liczy sobie ponad półtora stulecia!"
Inspiracje są źródłem ludzkich działań, motoryką kreatywności. Czy bez nich byłaby możliwa twórczość artystyczna? Zapewne nie. W wielości źródeł jedno jest pierwotne o niebagatelnym znaczeniu - rodzina, jej tradycje, atmosfera. To najbliższy, pierwotny świat wartości, do którego się odnosimy i z którego czerpiemy całe życie, szukając różnych motywacji, lub przeciwnie - uciekamy w świat odmienności, ale zawsze jest podstawą wyboru własnej drogi.

Halina Holas- Idziakowa i Leonard Idziak są fotografikami, którzy swoją twórczość wywiedli z dziedzictwa pokoleniowego i wzbogacili własnym kunsztem. Ojciec Haliny Józef Holas przed I wojną światową był już uznanym fotografem. W czasie festiwali wagnerowskich w Bayreuth kierował fotograficznym atelier cesarskiego fotografa Piperhoffa, później miał zakłady we Lwowie, Poznaniu, Koninie.

Idziakowie wystawiali prace na wielu pokazach krajowych i zagranicznych. Wyrazem uznania dla ich dorobku było przyjęcie w latach 60. minionego wieku do FIAP-u - Międzynarodowej Federacji Sztuki Fotograficznej i nadanie Pani Halinie w 1965 roku tytułu AFIAP.

Ich sztuka fotografii wywodzi się z najlepszych tradycji fotografii polskiej, a doskonałość warsztatowa prac zawsze jest podporządkowana kreacji obrazu.

Z wyboru związani ze Śląskiem stali się naturalizowanymi Ślązakami. Dają temu wyraz w swej twórczości zdominowanej tematyką śląską, realiami tej ziemi, krajobrazem i ludźmi w ten świat wpisanymi.

Pokłosiem ich pracy są fotografie o ponadczasowych walorach treściowych i artystycznych. Wielu młodych ludzi „zarazili" pasją wyrażania swoich przeżyć w obrazie fotograficznym, wśród nich własne dzieci. Syn Sławomir Idziak, światowej sławy operator filmowy, spadkobierca rodzinnych tradycji, swoje zainteresowania, które wywiódł z domu, zamienił w profesję.

Z bogatego dorobku fotografów prezentujemy prace zaświadczające o dwóch głównych motywach ich inspiracji, którymi były Śląsk oraz własna rodzina i dzieci. Często tworzyli obrazy widziane dzięki wspólnej penetracji ich bujnego życia.

Powstałe w tej specyficznej atmosferze fotografie mają „duszę". Z zastanej przestrzeni wydobywają ład, harmonię, nastrój, akceptację świata i eksponowanie jego piękna. Odnajdujemy w nich bogactwo relacji zachodzących między ludźmi, oraz ich otoczeniem, (przyrodą i przemysłem), pomiędzy rodzicami oraz ich dziećmi.