Przypomnijmy, że w a350 zastosowano przetwornik CCD formatu APS-C (23,6×15,8 mm) o efektywnej rozdzielczości 14 mln pikseli (4592×3056), co umożliwia uzyskanie wydruków o formacie 25,9×38,9 cm dla 300 dpi. Natomiast modele a300 i a200 mają przetwornik CCD tego samego formatu APS-C, lecz o efektywnej rozdzielczości 10 mln pikseli (3872×2592), co umożliwia uzyskanie wydruków o formacie 21,9×32,8 cm dla 300 dpi. Prawdopodobnie jest on nieco zmodyfikowany (inne oprogramowanie) w stosunku do stosowanego z powodzeniem w a100.
Testowane alfy (a200, a350) wyposażono w układ redukcji szumów dla wysokich ekwiwalentów czułości i dla długich czasów naświetlania. Przy teście dynamiki obydwa były wyłączone. Wyłączona była również funkcja D-ligthing. A przestrzeń barw rejestrowanych przez aparat była ustawiona w pozycji Standard. Podczas pomiaru włączona była na stałe funkcja stabilizacji matrycy.

Dynamika rejestracji

aby powiększyć [kliknij tutaj]

Testowane Alfy, dzięki wyposażeniu ich w matryce CCD, charakteryzują się niezwykle szeroką dynamiką rejestracji 5 i 1/3 EV dla a350, która jest jedynie nieco węższa niż w profesjonalnym Nikonie D3 (5 i 2/3 EV) i 5 i 2/3 EV dla a200/300.
Przy czym gdybyśmy zwiększyli poziom akceptowalności jakości obrazu, to zakres dynamiki zwiększyłby się o kolejne 1 i 1/3 EV dla a350 i aż o 1 i 2/3 EV dla a200, czyli dałby łącznie 6 i 2/3 EV (a350) i 7 EV dla a200 (a300), a są to już wartości nieco lepsze niż w Nikonie D3 (patrz wykres poniżej). Są to bardzo dobre wyniki nie tylko dla sprzętu konsumenckiego. Z tego właśnie względu przyznajemy za dynamikę maksymalne 6 punktów. Po prostu w tej klasie sprzętu dynamika jest super.

Wbudowana stabilizacja matrycy wraz z wysokimi ekwiwalentami czułości umożliwia wykonanie zdjęć o zmierzchu bez statywu. (t=1/20 s,f/4, ISO 1600, f=20 mm)

Co ciekawe, a350 i a200 w stosunku do pomiarów dokonywanych światłomierzem studyjnym Minolta ­Flashmeter IVF wykazywała tendencję do niedoświetlania o 1/3 EV. Ta cecha staje się powoli znakiem rozpoznawalnym nie tylko Nikonów, ale też Alf. Być może zastosowanie tego typu rozwiązania pozwala w późniejszym etapie obróbki „wyciągnąć” ze zdjęcia więcej szczegółów w cieniach. Przy niedoświetleniach Alfy bardzo długo nie osiągały poziomu 0, a dla –5 EV wartość ta oscylowała wokół 8 poziomów szarości.

Szumy

Większa liczba pikseli w a350, umieszczonych na tej samej powierzchni co w a200 (a300), powinna z założenia dać większe zakłócenia obrazowe. Jak to wyszło w rzeczywistości, można przekonać się analizując zamieszczone niżej wykresy szumów.

Poniżej prezentujemy wycinki kadru o szerokości 500 pikseli przy różnych wartościach ekwiwalentu czułości ISO

 ISO 100

ISO 200

ISO 400

ISO 800

ISO 1600

ISO 3200

Fragment analogicznego kadru dla różnych ekwiwalentów czułości. Już na pierwszy rzut oka widać, że akceptowalny poziom szumów kończy się na wartości ISO 400. Zdjęcie wykonano Sony a350.

Pomiaru szumów dokonano przy wykorzystaniu lamp studyjnych o temperaturze barwowej od 4700 do 5000 K (w zależności od energii błysku) oraz przy świetle żarowym o temperaturze barwowej 2700 K przy temperaturze otoczenia 21°C. Pomiaru dla światła żarowego dokonano zarówno przy włączonej, jak i wyłączonej redukcji szumów. Omówienia wyników dokonano na podstawie analizy jpegów; być może przy plikach konwertowanych z RAW-ów do innych formatów, np. TIFF, omawiane parametry ulegną zmianie.