Wystawa rozpoczyna się od prezentacji początku dnia stocznowców, czyli od ich przyjścia od pracy, zarejestrowanie się, zostawienia rzeczy w dedykowanych szafkach, założenie ubrań ochronnych i udanie się do pracy.

Wchodząc do pierwszej sali czujemy się jakbyśmy byli częścią tej stoczniowej rzeczywistości tamtych czasów.

Żeby dobrze zrozumieć historię i genezę ruchu solidarnościowego zostałem wprowadzony w tamte lata głównie za pomocą unikalnych i charakterystycznych zdjęć z tego okresu. To jeszcze raz podkreśliło wagę dokumentu fotograficznego, o której niestety coraz mniej osób dzisiaj pamięta. 

Tutaj świetnie sprawdziło się stwierdzenie, że jedno dobre zdjęcie jest warte więcej niż 1000 zapisanych słów. I z tego typu fotograficznymi smaczkami spotykałem się na wystawie co krok. Dobrym przykładem tego typu zdjęć jest prezentowane poniżej "Samospalenie", którego autorem jest Leszek Łożyński, czy też "braterska" przyjaźń (powyżej) uwieczniona buziaczkiem między przedstawicielami PRL-u (Gierek) i ZSRR (Breżniew).   

Marsze nie są czymś nowym w Warszawie, ale faktycznie marszu "Miliona serc" wtedy nie było.

Żeby poczuć dobrze atmosferę tamtych dni na wystawie przytoczono kilka zdarzeń charakterystycznych dla tamtej epoki: Poznański Czerwiec, Powstanie Węgierskie, czy też Praska Wiosna.

Przy każdym z prezentowanych zdarzeń można było obejrzeć z dbałością wyselekcjonowane czarno-białe zdjęcia, prezentowane na tabletach, obrazy charakterystyczne dla tamtego okresu. Naprawdę warto było zatrzymać się przy tym na dłużej.