Estetyka i ergonomia

Wykonana z tworzywa sztucznego czarna obudowa aparatu z wymienną optyką, o symbolu A55, sprawia dość solidne wrażenie. Jej plusem jest wyłożenie prawej części korpusu gumową okładziną.

A55 wyposażono w mikrofon stereofoniczny

Poprawia to chwyt aparatu i zapobiega jego przypadkowemu wyślizgnięciu się z dłoni. Tradycyjnie już dla osób o dużych dłoniach uchwyt ten wyda się zbyt mały, ale nie będzie to zbyt uciążliwe, dopóki nie założymy do korpusu obiektywów o długiej ogniskowej. Wszystkie przyciski rozmieszczone są logicznie, i są estetyczne, jak na tę klasę sprzętu przystało. Gniazda złącz schowane są w sposób jak najbardziej uzasadniony pod estetycznymi gumowanymi klapkami. Aparat nie skrzypi i nie odkształca się po wzięciu do rąk. W odróżnieniu od tradycyjnych lustrzanek cyfrowych, A55 wyposażony został w technologię półprzezroczystego lustra, którego zadaniem jest „rozwidlenie” ścieżki optycznej. W efekcie czego większa część światła trafia do głównego przetwornika obrazu, a mniejsza do oddzielnego czujnika automatyki ostrości, umieszczonego w górnej części korpusu, działającego na zasadzie detekcji fazowej (patrz schemat na str. 67). Dzięki uproszczeniu budowy mechanicznej możliwe było zmniejszenie wymiarów aparatu. Podczas korzystania z nowego wizjera elektronicznego często zdarzało się nam, że światło wpadało do wizjera z boku i blikowało. Wynika z tego, że muszla oczna, a właściwie osłona gumowa wizjera, powinna być nieco większa. Oczywiście być może osoby „prawooczne” lub „lewooczne” o innej budowie układu kostnego twarzy (okolic oka), nie będą miały z tym problemu, jednak warto przed zakupem aparatu sprawdzić ten element jego budowy. Kolejna drobna niedogodność dotyczy ekranu LCD. Wreszcie umieszczono go na przegubie. Brawo!!!

W Sony A55 wreszcie umieszczono ekran LCD na przegubie, ale niestety nie z lewej strony korpusu, lecz w jego dolnej części. Nawet w „stresujących” warunkach system Live View rejestruje pliki w pełnej rozdzielczości z częstotliwością 10 kl./s. 

Szkoda jedynie, że przegub znajduje się w dolnej części korpusu, a nie po jego lewej stronie, tak jak w Canonie EOS 60D, czy też Olympusie E-30. Obecne ułożenie ekranu powoduje, że po zamocowaniu aparatu do statywu mamy problem z odchyleniem ekranu o pełny kąt w dół lub w górę. Sytuacja analogiczna do występującej w przypadku Nikona D5000 (patrz test FK 5/2009). Za estetykę wykonania przyznajemy 5,5 punktu, a za ergonomię mocne 5.

Rezygnacja z wizjera optycznego znacznie zmniejszyła wysokość kurpusu w a55

Intuicyjność obsługi

Sony zawsze przykładało sporą wagę do tego, żeby jego produkty były dość proste w obsłudze. Ostatnie produkty wprowadzane na rynek, zarówno neksy, jak i lustrzanki, potwierdzają tę regułę. W modelu A55 jest podobnie. Wprowadzono nawet nowy tryb Auto+, w którym aparat dobiera za fotografującego parametry ekspozycji, korzystając z szerszej gamy trybów pracy niż w przypadku trybu auto. W tym z automatyki wykrywania scen, auto HDR, zdjęć pojedynczych czy też seryjnych. Dobrym rozwiązaniem jest wyświetlanie na ekranie LCD krótkich instrukcji informujących użytkownika o przeznaczeniu danej funkcji lub trybu pracy. Wielu, nie tylko początkującym osobom, może również okazać się pomocna elektroniczna poziomnica (pion i poziom), umożliwiająca szybkie i w miarę precyzyjne wypoziomowanie aparatu, zarówno w pionie, jak i w poziomie. Trochę przypomina to wolant w symulatorze lotów, ale efekt działania jest w pełni satysfakcjonujący. Za intuicyjność obsługi przyznajemy 5,5 punktu.