Zdjęcia błyskowe wykonywane są przy 1/125 s (ME i MG przy 1/100 s), przy czym założenie lampy „dedykowanej”w saneczki na pryzmacie ustawia ten czas automatycznie bez względu na to czy pracowano w trybie „Auto”czy „manual”. Użycie innych lamp wymaga ustawienia pierścienia w pozycji 125x. Wytwórca ostrzega, że nie spełnienie tego rygoru może grozić uszkodzeniem migawki (!). Z prawej strony obiektywu umieszczono dodatkowe gniazdko kablowe (poza MG).

OBIEKTYWY

Oferta obiektywów do tego aparatu jest duża. Pentax wyprodukował od początku około 40 obiektywów serii M (w tym obiektyw 40 mm f/2,8 o długości 18 mm (!) pozwalający na schowanie aparatu do kieszeni). Pasują również wszystkie obiektywy późniejszej serii A przystosowane do automatyki z preselekcją migawki. Firma wyrabia także pierścień redukcyjny pozwalający na użycie obiektywów mocowanych gwintem M42. Nie działa jednak wówczas automatyka przysłony. Bagnet K został wykorzystany również przez kilku innych producentów aparatów a tym samym liczba możliwych do wykorzystania obiektywów wzrosła. Nie licząc rzecz jasna obiektywów firm : Vivitar, Soligor, Tamron itp.

WYPOSAŻENIE DODATKOWE

Wszystkie lustrzanki Pentaxa były aparatami „systemowymi” wyposażonymi w pełny zestaw osprzętu pomocniczego. Czasami pojawiają się drobne „zgrzyty” np. winder do modelu MX niemal identycznego gabarytowo nie pasuje do modelu ME Super itp.

ARW


Pentax ME - artykuł z serii:
Perły z lamusa opublikowany
w Foto-Kurierze 12/1994

Pod koniec roku 1976 firma Asahi Optical Co., wypuściła na rynek pierwszą lustrzankę mającą wyłącznie automatyczny tryb nastawiania warunków ekpsozycji - model Pentax ME. Inne firmy wyśmiały to posunięcie, uważając że nikt nie będzie kupował lustrzanki bez możliwości ręcznego nastawiania warunków ekspozycji, ale wkrótce śmiech zastąpił wyraz zdziwienia, gdy okazało się, że istnieje popyt na takie aparaty.

Kolejni producenci "łamali się" i wypuszczali swoje odpowiedniki Pentaxa. Wystarczy wymienić takie modele jak: Canon AV-1, Cosina CS-2, Nikon EM, Olympus OM-10 czy Yashica FR II. Wszystkie te aparaty miały jeden tryb pracy: automatykę czasów. Co przemawiało do użytkowników? Niezwywkle małe wymiary i waga, prostota obsługi i niska cena. Na przykład Nikon EM dawał osobom mniej zamożnym możliwość wykonywania zdjęć sprzętem firmy "profesjonalnej", tym bardziej, że wypuszczono kilka niezłych, tańszych obiektywów serii E). Modele te psychologicznie odpowiadały osobom, które chciały cieszyć się dobrodziejstwem wymiennych obiektywów a odstraszała je od lustrzanek konieczność ręcznego ustawiania parametrów ekspozycji.


Po nieco większych modelach serii K, w których wprowadzono nowe mocowanie zastępując gwint bagnetem typu K, całkowicie zautomatyzowany Pentax ME i jego mechaniczny brat Pentax MX wysunęły Asahi na czoło producentów naprawdę małych lustrzanek pozwalając firmie konkurować pod tym względem z Olympusem.

W ME użytkownik mógł wpływać na automatyczną ekspozycję na dwa, w sumie identycznie działające, sposoby: poprzez pokrętło korekty ekpsozyjjci (+/- 2 stopnie bez wartości pośrednich) lub zaniżanie/zawyżanie czułości. Niestety aparatu nie wyposażono w pamięć pomiaru. Jedyne czasy otwarcia migawki nastawiane ręcznie i działające bez baterii to B i 1/100 s, będące najkrótszym czasem synchronizacji z błyskiem lampy. Jak na tamte czasy aparat miał szeroki zakres czasów otwarcia migawki Seiko MFC (8-1/1000 s + B), zakres pomiarowy (od 1 do 19 EV) i zakres nastawianych na pierścieniu wartości czułości flmu (ISO 12- ISO 3200). Flesz można wyzwalać przez kontakt centralny w saneczkach mocujących albo gniazdko synchronizacyjne. Niestety Pentax ME nie daje żadnej dedykacji z lampami błyskowymi. Warto podkreślić użycie do pomiaru światła fotoelementu GPD (z galoarsenku fosforu).

Do aparatu można dołączyć urządzenie typu autowinder dające zmotoryzownay transport filmu z prękością do 1,5 klatki na sekundę. Ładowanie błony jest ułatwione dzięki wymyślonemu przez firmę Asahi systemowi magicznych pręcików a pod dźwignią naciągu filmu znajduje się wskaźnik transportu i zwijania powrotnego filmu, który sygnalizuje czy błona naprawdę się przesuwa. Po pojawieniu się aparatów konkurencyjnych firm cena Pentaxa stał się nieco za wysoka i jego popularność spadła. Ponadto zaczęło się pojawać coraz więcej równie niewielkich aparatów dających również opcję ręcznego nastawiania warunków ekspozycji. W przypadku Pentaxa takim modelem był następca omawianego aparatu, model ME Super - pierwsza lustrzanka z przyciskami wprowadzania czasów otwarcia migawki. Ale to już zupełnie inna historia.

Jarosław Brzeziński