200 mm w połączeniu z matrycą o dużej rozdzielczości ułatwia wykonanie zbliżeń zawodników podczas zawodów w łyżwiarstwie figurowym. Na zdjęciu fragmenty zawodów w Krynicy Zdroju. Nikon Z 7II + Z 70-200 mm f/2,8 VR S; par. eksp.: 1/800 s; ISO 1600; f/3,5; f=200 mm; fot. K. Patrycy.

Wspomniane pierścienie poruszają się płynnie, stawiają należyty opór, ten od zmiany ogniskowej zatrzymuje się po wybraniu skrajnych wartości. Pierścień od zmiany ostrości nie stawia żadnego oporu po osiągnięciu minimalnej lub maksymalnej wartości. W wizjerze aparatu i na jego ekranie LCD jest wyświetlany pasek wskazujący, gdzie w danej chwili ostrość jest ustawiona. Kąt obrotu pierścienia ustawiania ostrości zależy od szybkości jego obracania.
Obiektyw kończy się gwintem mocowania filtra o średnicy 77 mm. Na przedniej części możemy zamontować osłonę przeciwsłoneczną. Przednia soczewka nie rotuje.
System AF testowanego Nikkora działa cicho, skutecznie i dość szybko. Model ten ma wbudowany system stabilizacji optycznej, jednak – jak jesteśmy przyzwyczajeni –  nie można jej włączać i wyłączać przełącznikiem na tubusie, bo takiego nie ma. Szkoda.
W komplecie z Z 70-200 mm f/2,8 S otrzymujemy dekielki zakrywające, osłonę przeciwsłoneczną, mocowanie statywowe oraz materiałowy futerał. Za mechanikę i ergonomię przyznajemy 5,85 punktu.

Optyka

Układ optyczny obiektywu składa się aż z 21 elementów rozmieszczonych w 18 grupach.

Układ optyczny Nikkora Z 70-200 mm f/2,8 VR S, tak jak obiektywy tego typu, ma dość skomplikowaną budowę, która składa się z 21 elementów rozmieszczonych w 18 grupach [14]. Wśród nich jest 6 soczewek ED, 2 elementy asferyczne, 1 soczewka fluorytowa i 1 ze szkła SR (korygujące powstawanie aberracji chromatycznej). Ponadto soczewki są pokryte powłoką nanokrystaliczną i powłoką ARNEO, a przedni element powłoką fluorową. Powłoki ARNEO oraz nanokrystaliczna mają za zadanie redukować powstawanie refleksów i flar. Jak sobie poradziły z tymi problemami opisujemy w dalszej części testu.

Nikkor Z 70-200 mm f/2,8 VR S + Nikon Z 7II; fot. P. Borys.

W środku obiektywu jest 9-listkowa przysłona, umożliwiająca uzyskanie ładnego bokeh [15]. Przysłonę można przymknąć do f/22. Minimalna odległość ustawiania ostrości wynosi 50 cm (ogniskowa 70 mm), co daje skalę odwzorowania 1:5. Efekt „oddychania” (focus breathing – zmiana pola widzenia przy zmianie ostrości) został praktycznie wyeliminowany.
 
Pomiary

Obiektyw testowaliśmy z bezlusterkowcem Nikon Z 7II wyposażonym w 45,7-milionową matrycę. Pomiarów dokonaliśmy w studiu. Badając dystorsję i rozdzielczość, fotografowaliśmy zmodyfikowaną tablicę Vuzort-Sigma, a winietowanie ocenialiśmy na podstawie równomiernie oświetlonej białej tablicy.
Pomiary rozdzielczości wykonaliśmy dla środka kadru i jego brzegów. Oprócz wykresu z wynikami rozdzielczości przedstawiamy również wykresy MTF (udostępniony przez producenta).
Pod kątem „zdjęć pod światło” sprawdzaliśmy obiektywy w studiu, gdzie 600-watowa lampa ustawiona była tuż za rogiem kadru.

Winietowanie

200 mm, duża jasność i pełnoklatkowa matryca ułatwiają wydobycie z otoczenia detalu, który dzięki ładnie rozmytemu tłu wydaje się ciekawszy niż w rzeczywistości. Nikon Z 6II + Z 70-200 mm f/2,8 VR S; par. eksp.: 1/2000 s; ISO 400; f/2,8; f=200 mm; fot. K. Patrycy.

Nikkor Z 70-200 mm f/2,8 VR S ma ma duży otwór względny, co jest ogromną zaletą, ale z kolei przez to winietowanie jest odczuwalne [16]. Przy ogniskowych 70 mm rogi są ciemniejsze w stosunku do środka kadru o 2 i 1/3 EV. Po przymknięciu przysłony do f/4,5 problem znika. Przy ogniskowej 130 mm rogi są ciemniejsze od środka kadru o 2 i 2/3 EV, a przy 200 mm aż o 3 i 1/3 EV. W pierwszym przypadku przymknięcie przysłony o 1 i 2/3 EV niweluje problem, w drugim o 2 EV. Za winietowanie przyznajemy 4,3 punktu.

200 mm w połączeniu z matrycą o dużej rozdzielczości ułatwia wykonanie zbliżeń zawodników podczas zawodów w łyżwiarstwie figurowym. Na zdjęciu fragmenty zawodów w Krynicy Zdroju. Nikon Z 7II + Z 70-200 mm f/2,8 VR S; par. eksp.: 1/1250 s; ISO 4000; f/4; f=200 mm; fot. K. Patrycy.