Jeśli chodzi o superszerokątne zoomy, przez wiele lat Nikon oferował dwie skrajne propozycje: zawodowy, metalowy, jasny AF-S Zoom-Nikkor 17–35 mm f/2,8D IF-ED o stałym świetle i z wbudowanym silnikiem Silent Wave (wprowadzony na rynek w czerwcu 1999 roku), oraz amatorski, wykonany z tworzywa sztucznego, ciemny AF Zoom-Nikkor 18–35 mm f/3,4–4,5D IF-ED o zmiennym świetle i bez wbudowanego silnika (wprowadzony na rynek w sierpniu 2000 roku). W sierpniu 2007 roku dołączył do nich AF-S Nikkor 14–24 mm f/ 2,8G ED – super, super szeroki o monstrualnych gabarytach i powalających na ziemię osiągach, a w styczniu 2010 roku główny bohater testu z 2010 roku, AF-S Nikkor 16–35 mm f/4G ED VR. W FK 7/2010 pomiar rozdzielczości tytułowego obiektywu był dokonywany w połączeniu z 24-milionową matrycą Nikona D3X. Mając do dyspozycji 36-milionowego Nikona D810 postanowiliśmy sprawdzić jak bardzo zmieniła się rozdzielczość układu aparat obiektyw po podpięciu tego ostatniego do matrycy o większej rozdzielczości. W dalszej części prezentujemy kilka zdjęć wykonanych danym układem optycznym oraz krótkie podsumowanie testu z 2010 roku.

Wygląd zewnętrzny, mechanika i ergonomia

AF-S Nikkor 14–24 mm f/ 2,8G ED to pancerny i ogromny obiektyw, wykonany z najwyższej klasy materiałów i uszczelniony.

Pierścienie chodzą idealnie. Od chwili jego pojawienia się na rynku, niektórzy narzekali na brak możliwości zakładania filtrów; naszym zdaniem jednak jest to niewielka cena, jaką trzeba zapłacić za to, że zoom "schodzi" do 14 mm. Mimo znacznych gabarytów, obiektyw idealnie leży na korpusach serii D3/D3s/D3x oraz na D5 i Nikonie D810.

W tej kategorii obiektyw otrzymuje pełne 6 punktów.