Fotojachting 2017. Targ rybny w Paros. Canon EOS 6D Mark II + EF 16-35 mm f/2,8L III USM; par. eksp.: 1/100 s; ISO 800; f/2,8; f=16 mm; fot K. Patrycy

W aparacie zastosowano technologię Dual Pixel CMOS AF, która umożliwia lepsze śledzenie obiektów w ruchu oraz zapewnia płynne i szybkie ustawianie ostrości także podczas nagrywania filmów. Faktycznie system nowego Canona działa sprawniej niż u poprzednika, który miał do dyspozycji jedynie 11 pól AF obejmujących swoim zakresem działania mniejszą powierzchnię kadru niż Canon EOS 6D Mark II. Ten ostatni ma ją co prawda nieco większą, ale nadal obejmuje ona jedynie szacunkowo nie więcej niż ok. 30% centralnej powierzchni kadru, co przy fotografowaniu np. w trybie AF-C może okazać się wartością zbyt małą, w odniesieniu do modeli pełnoklatkowców konkurencji. Zakres detekcji systemu AF wynosi w trybie fotografowania tyle samo co w 6D (od -3 do 18 EV), natomiast podczas filmowania (Live View) jest on nieco węższy i wynosi od -2,5 do 18 EV. Nie mamy niestety informacji o tym, czy minimalna czułość (-3 EV) dotyczy jedynie, tak jak w Canonie EOS 6D, centralnego punktu AF.  

 
Czasy otwarcia migawki, częstotliwość rejestracji   
Czas sterowanej elektronicznie szczelinowej migawki aparatu można dobierać z takiego samego zakresu jak w 6D, czyli od 1/4000 s do 30 s (dostępny jest również tryb B). EOS 6D Mark II ma tryb zdjęć seryjnych, w którym możemy fotografować z częstotliwością do 6,5 kl./s (4,5 kl./s w 6D) (do 150 zdjęć JPEG, 21 typu RAW) oraz tryb cichych zdjęć seryjnych, w którym fotografujemy z częstotliwością do 3 kl./s.
Canonowi EOS 6D Mark II za możliwości fotograficzne w tej grupie produktów przyznajemy 5,65 punktu.

Fotojachting 2017. Na greckiej Hydrze w porcie rządzą koty. Duża rozdzielczość matrycy umożliwia policzenie wąsów kota będącego fragmentem większego planu zdjęciowego. Canon EOS 6D Mark II + EF 24-105 mm f/4L IS USM; par. eksp.: 1/800 s; ISO 200; f/4; f=24 mm; fot. Grzegorz Stancel

Pomiary

W redakcyjnym studiu sprawdziliśmy: dynamikę przetwornika, zaszumienie obrazu oraz odwzorowanie barwne (czyli sprawność dedykowanych ustawień balansu bieli). Pomiarów dokonaliśmy wykorzystując testową tablicę barwną X-rite, którą oświetlaliśmy światłem ciągłym żarowym (3000 K) oraz błyskowym (4800 K). Pomiary testowe wykonane zostały na plikach JPEG o najmniejszej kompresji, czyli na największych. Temperatura barwowa i ekspozycja ustawiane były ręcznie według wskazań urządzeń pomiarowych: Gossen Digipro F i Minolta Color Meter III. Pomiary wykonaliśmy przy wyłączonej redukcji szumów, redukcji na poziomie „normalnym”, oraz – w przypadku światła żarowego – z redukcją wieloklatkową NR, polegającą na wykonaniu 4 ekspozycji łączonych w jedno zdjęcie o niższym poziomie zaszumienia.

 
Dynamika

Rozpiętość dynamiki przetwornika sprawdziliśmy przy oświetleniu żarowym o temperaturze barwowej 3000 K oraz ekwiwalencie czułości ISO 100.

Dynamika EOS-a 6D Mark II jest na takim samym poziomie co u poprzednika i wynosi 6 i 1/3 EV.

Charakterystyka dynamiki, Canona EOS 6D Mark II jak i jej rozpiętość jest tak samo dobra jak u poprzednika i wynosi 6 i 1/3 EV. Jest to wynik umożliwiający rejestrowanie szczegółów zarówno w jasnych jak i w ciemnych partiach obrazu przy kontrastowych scenach, ale na rynku są modele, które w tym przedziale cenowym mają lepszą dynamikę.
Za dynamikę przyznajemy 5,15 punktu.

Szumy

Canon EOS 6D Mark II przy wyłączonej redukcji wypada bardzo podobnie pod kątem szumów co EOS 6D, a przy ISO 25 600 nawet lepiej. Co jest bardzo dobrą wiadomością, bo nowy Canon ma o 6 mln pikseli większą rozdzielczość matrycy. Po włączeniu redukcji przewaga nowego Canona jeszcze bardziej rośnie.

Pod kątem szumów Canon wypadł bardzo dobrze, mimo zwiększenie rozdzielczości matrycy.

Wspomnieliśmy, że EOS 6D Mark II (tak jak EOS 6D) ma redukcję „NR”. W tym trybie, aparat wykonuje 4 zdjęcia, po czym łączy je ze sobą w jedno, redukując przy tym szumy. Poziom szumów na zdjęciach z włączoną redukcją „NR” jest bardzo niski nawet przy najwyższych wartościach czułości ISO. Funkcja redukcji NR sprawdza się bardzo dobrze przy fotografowaniu obiektów statycznych, a obraz akceptowalny jest nawet przy najwyższych wartościach ISO. Następuje tam oczywiście degradacja szczegółów, ale nie jest ona drastyczna.