Większe niż w kompakcie wymiary przetwornika zauważalnie przekładają się na głębię ostrości. Parametry: 1/160 sISO 400 f/5,8f=280 mm

Na „gorącej stopce” możemy zamontować dedykowany mikrofon Panasonic DMW-MS1

Budowa, ergonomia i intuicyjność obsługi

Korpus GH1 to ta sama opływowa i zwarta konstrukcja. Jedyną zauważalną zmianą, w stosunku do modelu G1, wyłączając dedykowany przycisk trybu filmowego, jest nowa oprawa spustu. Niestety producent i tym razem nie zdecydował się na zastosowanie imitujących skórę okładzin na dość płytkim w końcu uchwycie. Minusem będzie też konsekwentne umieszczanie przydatnej lampki wspomagania AF po lewej stronie obiektywu w górnym rogu przedniej ścianki, czyli w miejscu, gdzie naturalnie układają się palce, gdy trzymamy korpus aparatu oburącz. GH1 za estetykę i intuicyjność otrzymuje 5 punktów, a za ergonomię 4,5 punktu.

 Korpus aparatu przystosowano do nowej roli – pod kciukiem znajdziemy przycisk aktywacji trybu filmowego a na pokrętle nowy tryb kreatywnego filmowania umożliwiający ręczną kontrolę ekspozycji.

 Szumy

Aparat wyposażono w sensor typu 4:3 Live MOS (17,3×13 mm) o efektywnej rozdzielczości 12,1 mln pikseli. Jak zapewnia producent, czterokanałowy odczyt danych i nowa struktura obwodów mają zapewniać niższy poziom szumów. Studyjne pomiary prowadzą do dwóch wniosków: po pierwsze, poziom szumów udało się obniżyć w stosunku do G1; po drugie, jest on niższy od tych rejestrowanych przez PEN-a Olympusa. Różnicę na korzyśc Olympusa zauważymy tylko po zastosowaniu w E-P1 trybu „mocnej redukcji” szumów, którego nie ma G1 i GH1. Wynika to z innego oprogramowania zastosowanego przez obu producentów. Za szumy przyznajemy 5 punktów.