Dzięki ogniskowej 720 mm, wiemy już, że na tarczy zegara na PKiN umieszczono symbol warszawskiej Syrenki. 30-krotny zoom daje naprawdę ogromne możliwości.

Fujifilm FinePix HS10; 1/2000 s; ISO 400; f/8; f=126 mm

Estetyka

W stosunku do poprzednich konstrukcji tego typu, jak choćby testowanego przez nas niedawno S200EXR, aparat jest naprawdę niewielki. Przy wymiarach 130,6×90,7×126 mm jest też stosunkowo lekki (ok. 630 g bez akumulatora i karty). Zgrabną, przyjemnie zaokrągloną obudowę wykonano z dobrej jakości tworzyw sztucznych. Korpus sprawia solidne wrażenie – jest bardzo zwarty i wykończony z dużą dbałością o szczegóły. Uchwyt i część tylnej ścianki pokryto gumową okładziną, skutecznie poprawiającą chwyt. Do estetyki aparatu trudno mieć jakiekolwiek zastrzeżenia. Przyznajemy 5,5 punktu.

Ergonomia

Mimo niewielkich wymiarów, aparat trzymamy pewniej niż niejedną amatorską lustrzankę. A to za sprawą bardzo głębokiego, wygodnie profilowanego uchwytu (nie bez powodu – musi pomieścić 4 ogniwa AA zasilające HS10). Na zaokrąglonej prawej stronie (patrząc na aparat od frontu) przedniej ścianki pojawiło się nieznaczne, podłużne wybrzuszenie (6), które ułatwia wygodną obsługę przycisków zorganizowanych w postaci pionowej kolumny po lewej stronie ekranu (3).

Układ przycisków na tylnej ściance aparatu przypomina systematykę stosowaną w lustrzankach. W praktyce jest bardzo przyjazny i intuicyjny.

Ważną zaletą, zwłaszcza przy tak dużej rozpiętości ogniskowych (imponujące 24–720 mm), jest możliwość, podobnie jak w wymiennych obiektywach lustrzanek,  ręcznej zmiany ogniskowej. To zdecydowanie szybsza, wygodniejsza, a do tego energooszczędna metoda w porównaniu z typowymi kompaktami. Kontrolę ogniskowej dodatkowo ułatwia umieszczona na tubusie, czytelnie oznaczona skala. Niewielkie wymiary, również obiektywu, mają jednak swoją cenę, bo odbijają się na komforcie obsługi 30-krotnego zoomu. Obracając szeroki(30 mm) pierścień (5) w prawo, natrafiamy palcami na daleko wysuniętą pokrywę wbudowanej lampy błyskowej, obracając w lewo, zahaczamy o palce zawinięte na uchwycie. Nie będzie to uciążliwe tylko dla osób o naprawdę niewielkich dłoniach. Niepodważalną zaletą będzie za to odchylany ekran (4), umożliwiający kadrowanie w nietypowych pozycjach (znad głowy lub z żabiej perspektywy). Szkoda, że nie umieszczono go jednak na przegubie. Za ergonomię przyznajemy 5,5 punktu.

Intuicyjność obsługi

Większość najważniejszych parametrów możemy kontrolować za pomocą umieszczonych na tylnej ściance przycisków oraz pokrętła trybu pracy (1), na którym oprócz podstawowych ustawień P, A, S, M znalazły się tryb panoramy (szerzej opisujemy go w części poświęconej możliwościom fotograficznym) i tryby zaawansowane (łączenie kilku ujęć z obiektami w ruchu, czy usuwanie poruszających się obiektywów, o czym również w dalszej części testu). Dużym ułatwieniem są też dedykowany przycisk trybu filmowego (2) oraz wspomniana już pionowa kolumna przycisków (3) „odpowiadających” m.in. za dobór odpowiedniej wartość ISO, tryb AF czy balans bieli. Pod względem szybkiego dostępu do ważnych ustawień, HS10 ponownie wypada lepiej od niejednej amatorskiej lustrzanki. Za intuicyjność obsługi przyznajemy 5,5 punktu.

Schemat budowy matrycy typu BSI (Back Side Illuminated)