Swoimi wymiarami zbliżony jest do „85-tki” f/2, z pewnością znajdzie się więc dla niego miejsce nawet w małej torbie fotograficznej. Jak przystało na obiektyw specjalistyczny, filtry mocowane są z tyłu. Wraz z Zenitarem sprzedawane są cztery: żółty, żółto-zielony, czerwony i fabrycznie założony na obiektyw UV. Jeśli ktoś potrzebuje inne filtry, może samodzielnie oprawić je w oryginalnych mocowaniach. Ważne jest, by jeden z filtrów zawsze był założony za obiektywem - został on uwzględniony w obliczeniu obiektywu i tylko z nim można uzyskać pełną jakość obrazu.

Trochę denerwujące jest, że w przeciwieństwie do oryginalnych Nikkorów, pierścień ten zaskakuje co pół przysłony. Można się do tego przyzwyczaić. Natomiast skrytykować trzeba brak typowych widełek potrzebnych w korpusach sprzed roku 1977.

Cóż, obiektyw ten oficjalnie produkowany jest przecież do Kieva, a nie do Nikona. Samodzielny montaż widełek jest oczywiście zawsze możliwy. Rzut oka na bagnet pozwala jednoznacznie stwierdzić, że jest to obiektyw serii „AI-S”. Poza tym Zenitar pod względem mechanicznym wykonany jest zupełnie nieźle. Początkowo pierścień ostrości obraca się dość ciężko (choć pewnie), z biegiem czasu rozchodzi się, trzeba mu przy tym nieco pomóc, bo ustawianie ostrości w obiektywach „rybie oko” to czynność nader rzadka.

Solidna konstrukcja mechaniczna Zenitara na nic by się nie zdała, gdyby optyka nie była dobra. Optyka jest dobra. Dystorsja, która w obiektywach szerokokątnych jest zwykle kiepsko skorygowana, tutaj… nie jest skorygowana w ogóle, i to właśnie decyduje o typowym wyglądzie zdjęć zrobionych „rybim okiem”. Silna dystorsja beczkowata wygina na zewnątrz wszystkie linie, które nie przechodzą przez środek kadru. Efekt ten będzie jeszcze silniejszy gdy linie te przebiegają blisko brzegu kadru. Jest więc to obiektyw, w którym dystorsja jest nawet mile widziana. Winietowanie, które może być uciążliwe przy obiektywach superszerokokątnych, tutaj nie występuje w ogóle.

Z przyczyn konstrukcyjnych „rybie oka” (chciałoby się napisać „rybie oczy”) po prostu nie winietują. Zdjęcia wykonane tym „szkłem” (na pełnym otworze) pokazują, że brzegi fotografii nie wykazują żadnego spadku jasności. Inne dowodzi (12x powiększony fragmentem narożnika kadru) że ostrość na brzegu przy pełnym otworze jest zaledwie przyzwoita. Jak się tego należało spodziewać, zamknięcie przysłony o kilka stopni podnosi ostrość, zwłaszcza na brzegu.

Natomiast jest jeszcze jeden ważny powód, dla którego fotografując Zenitarem, należy zamykać przysłonę. Chodzi o refleksy. Mimo, że Zenitar ma dobre, zielonkawe powłoki MC, to przy kącie widzenia równym 180 stopni Słońce może być częstym gościem w kadrze, i o refleksy nie trudno. Można ich się pozbyć zamykając dość mocno przysłonę.