Testowany Tamron ma imponujący zakres ogniskowych. Dzięki temu możemy w szybki sposób przejść z szerokiego kąta widzenia na ogromne zbliżenie. To powoduje, że oprócz głównego motywu, który chcemy sfotografować rejestruje­my i inne detale, które nie są możliwe do zauważenia gołym okiem. W tym przypadku, na przybliżeniu oprócz detali zega­ra widać latające wokół niego ptaki. fot. K. Patrycy

Tamron 18-400 mm f/3,5-6,3 Di II VC HLD miał premierę 23 czerwca 2017. Jest to 19 z kolei obiektyw typu ultrazoom Tamrona, ale jedyny o tak szerokim zakresie ogniskowych. Pierwszy na rynku, w 1992 roku, pojawi się tamron AF 28-200 mm f/3,8-5,6 Aspherical. Następnie, z róż­ną częstotliwością i z różny­mi zakresami ogniskowych, ukazywały się obiektywy przedstawione poniżej [1], ale żaden nie miał tak szerokiego zakresu ogniskowych.Nowy model występuje pod nazwą handlową B028 i jest produkowany w Japonii. Jak wspomnieliśmy we wstępie, jako pierwsza redakcja w Polsce mogliśmy go przetestować. Zapraszamy zatem do lektury.

Mechanika i ergonomia

Tamron 18–400 mm ma solidnie wykonaną z tworzyw sztucznych konstrukcję zaczynającą się metalowym bagnetem mocującym otoczonym gumową uszczelką [2].

Wewnątrz tubusu również znajdują się uszczelki [3], co minimalizuje dostawanie się zanieczyszczeń do jego wnętrza. Obiektyw waży 710 g (mocowanie Canon) i 705 g (Nikon) a jego szerokość wynosi 79 mm. Długość obiektywu jest zmienna i zależy od ustawionej ogniskowej. Przy 18 mm jego długość wynosi 124 mm, przy 400 mm jest on o ok. 110 mm dłuższy.

Na tubusie testowanego Tamrona znajdują się przełączniki: blokady przed samoistnym wysuwaniem się [4] oraz do włączania i wyłączania stabilizacji i autofocusu [5].
Tamron 18–400 mm f/3,5–6,3 ma nowy silnik autofocusu HLD (High/Low torque modulated Drive), co spowodowało, że AF działa cichutko, dokładnie i stosunkowo szybko.
Do ustawiania ostrości w trybie ręcznym służy dosyć wąski, 13-milimetrowy pierścień [6] pokryty karbowaną okładziną. Działa on bardzo płynnie, z należytym oporem, ale jego kąt obrotu wynosi zaledwie ok. 40°. Po osiągnięciu maksymalnej i minimalnej odległości ustawiania ostrości pierścień blokuje się.

Do zmiany ogniskowej służy bardzo szeroki, 65-milimetrowy wygodny pierścień, z czego 38 mm pokryte jest karbowaną okładziną [7]. Żeby zmienić ogniskową z najkrótszej na najdłuższą pierścień trzeba obrócić o ok. 60°. Jest to wartość, która umożliwia jednym ruchem ręki przejść z szerokiego kąta na wąski.
Przednia soczewka obiektywu nie obraca się i otoczona jest nierotującym pierścieniem z gwintem do mocowania filtrów o średnicy 72 mm [8].
Tamron 18–400 mm jest bardzo dobrze wykonany, bardzo wygodnie się go obsługuje, jest estetycznie wykończony i na pierwszy rzut oka jest bardzo podobny z wyglądu do zaawansowanej rodziny SP. W komplecie z obiektywem znajdziemy osłonę przeciwsłoneczną oraz z dekielki zakrywające. Za mechanikę i ergonomię przyznajemy 5,6 punktu.