Miła niespodzianka i kilka kropli goryczy

Można zatem powiedzieć, że 7 stycznia 2008 roku Nikon sprawił ogromną niespodziankę swoim użytkownikom ogłaszając wprowadzenie PC-E Nikkora 24 mm f/3,5D ED –  szerokokątnego obiektywu z pełnymi możliwościami przesuwów oraz pokłonów, obrotu co 30 stopni, który na dodatek ma świetny minimalny dystans ustawiania ostrości (21 cm), mnóstwo „egzotycznego” szkła w konstrukcji (3 soczewki ED), powłoki nanokrystaliczne oraz uszczelnienia. Podobnie do PC Micro-Nikkora 85 mm f/2,8D, osie przesuwu i pokłonu są umieszczone pod kątem 90 stopni do siebie, a w serwisie można dokonać modyfikacji tak, aby przesuw oraz pokłon przebiegały równolegle do siebie.

4 zdjęcia w tej samej skali pokazujące zachowanie stałej wielkości obiektywu dzięki zastosowaniu wewnętrznego ogniskowania w  PC-E Nikkorze 24 mm f/3,5D ED

Kolejną niespodziankę stanowi to, że poza 24 mm Nikon zapowiedział wprowadzenie w 2008 roku dwóch kolejnych obiektywów z serii PC-E: 45 mm f/2,8 oraz 85 mm f/2,8. Nie do końca jeszcze wiadomo, czy pod względem konstrukcji optycznej nowy PC-E Nikkor 85 mm f/2,8D będzie identyczny czy odmienny od dotąd produkowanego Micro-Nikkora 85 mm
f/2,8 PC. Wiadomo, że wszystkie trzy obiektywy będą miały powłoki nanokrystaliczne, oraz że zastosowane w nich rozwiązania konstrukcyjne oraz mechaniczne będą podobne. Litera  „E” w nazwie oznacza, że przysłona jest sterowana elektromagnetycznie i obiektywy nie mają tradycyjnego popychacza mechanicznego do jej przymykania.

 Dwa zdjęcia wykonane tym samym obiektywem z identycznego miejsca. Dla objęcia całości budynków zdjęcie powyżej, wykonane bez przesuwu, wymagało „zadarcia” do góry całego aparatu wraz obiektywem, co spowodowało efekt zbieżności linii pionowych. Zdjęcie poniżej wykonano z użyciem funkcji przesuwu, co pozwoliło zachować równoległość linii pionowych

To ostatnie stanowi pierwszy powód do refleksji. PC-E Nikkor 24 mm f/3,5D ED jest rozwiązany podobnie do Canonowskiej „dwudziestki czwórki” – ostrość jest ustawiania ręcznie, ale przysłona jest sterowana elektronicznie. W przypadku Canona, o czym szerzej powiemy później, jest to uniwersalne rozwiązanie dla całego systemu EOS, czyli każdy aparat pracuje tak samo z obiektywem. Nikon jednak jest systemem o długiej i skomplikowanej przeszłości, w której miesza się przywiązanie do tradycji i pragnienie zachowania wstecznej kompatybilności z dążeniem do wprowadzania najnowocześniejszych rozwiązań. Czasem te dwa sprzeczne dążenia daje się pogodzić, czasem nie. Nikon F4 umożliwiał nieomal pełne stosowanie zarówno obiektów najstarszych, jak i najnowszych. Później jednak postęp sprawiał, że robiono coraz większe ustępstwa kosztem wstecznej kompatybilności. W pewnym sensie nowy PC-E Nikkor 24 mm f/3,5D ED stanowi pod tym względem kolejną rewolucję budzącą mieszane uczucia.
Sterowanie przysłoną w obiektywie 24 mm PC-E wymaga zasilania z aparatu. Sądząc po tabeli kompatybilności, jedynie lustrzanki obsługujące jednostkę VR (redukcji wibracji) w obiektywach mogą przymykać przysłonę elektromagnetyczną. To znacznie ogranicza  użyteczność systemową optyki serii PC-E: wykluczone są aparaty serii F90X, serii F90, F70, F60D, F55, F50D, serii F-401, serii F-801, F-601, F-601M, F3AF, F-501, PRONEA S oraz wszystkie z ręcznym ustawianiem ostrości.

Efekt pokłonu został w tym przypadku użyty dla uzyskania selektywnej ostrości

« pierwsza « 1 2 3 4 » ostatnia »