Cieszyn, Zamkowe wzgórze. Aparat pomógł złapać promienie południowego słońca w jesiennym liściu. Nikon Z 6II + Z 14–24 mm f/2,8 S. Par. eksp.: 1/640 s; ISO 100; f/5; f=14 mm; fot. K. Patrycy.

Wizjer elektroniczny

W Nikonie Z 6II zastosowano ten sam wizjer co w Z 6 i Z 7. Jest to wizjer elektroniczny typu OLED o rozdzielczości około 3,69 mln punktów (Quad VGA), który pokrywa kadr w 100% w pionie i w poziomie. Ma on aż 0,8-krotne powiększenie oraz 37-stopniowy kąt oglądania po przekątnej. Pomiędzy naszymi oczyma, a matrycą ekranu umieszczono specjalny układ optyczny, który umożliwia wygodne wyświetlanie wyraźnych podglądów porównywalnych do tych oferowanych przez wizjery optyczne. Niestety, tak jak w każdym innym wizjerze elektronicznym tak i w Z 6II (i w Z 6) możemy sporadycznie zaobserwować delikatne „mrowienie”, kaszkę aberracji chromatycznej na ekranie np. przy fotografowaniu w ciemnych pomieszczeniach. Przy fotografowaniu skomplikowanych drobnych detali sporadycznie mogą się pojawić w wizjerze różne artefakty tj. mora. Okular wizjera został pokryty powłoką fluorową, która wydajnie chroni przed zabrudzeniami. Konfigurowalne ekrany informacji zdjęciowych umożliwiają szybkie dostosowanie ustawienia. Podczas fotografowania można też całkowicie wyłączyć wyświetlanie informacji. Wizjer elektroniczny wyłącza się automatycznie w celu oszczędzania energii, gdy odchylimy monitor, aby fotografować w trybie podglądu na żywo.
Wizjer EVF oceniamy bardzo wysoko na 5,85 punktu. Nadal naszym ulubionym rozwiązaniem pozostaje ekran hybrydowy, optyczno-elektroniczny stosowany m.in. w aparatach Fujifilm X-Pro2.

Ekran

Aparat ma uchylny, dotykowy ekran LCD (3,2", 2,1 mln pkt.). Ten sam co w Z 6. Szkoda, że ekranu nie osadzono na przegubie, tak jak w niektórych modelach lustrzanek Canona i w bezlusterkowcach Canon EOS R5 i R6. Za ekran przyznajemy 5,5 punktu.

Pomiary

W redakcyjnym studiu sprawdziliśmy: dynamikę przetwornika, zaszumienie obrazu oraz odwzorowanie barwne (czyli sprawność dedykowanych ustawień balansu bieli). ­Pomiarów dokonaliśmy wykorzystując testową tablicę barwną X-rite, którą oświetlaliśmy światłem ciągłym żarowym oraz błyskowym. Pomiary testowe wykonane zostały na plikach JPEG o najmniejszej kompresji, czyli na największych. Temperatura barwowa i ekspozycja ustawiane były ręcznie według wskazań urządzeń pomiarowych: Gossen Digipro F i Minolta Color Meter III.

Odwzorowanie barwne

Odwzorowanie barwne sprawdzaliśmy przy oświetleniu żarowym (3000 K) i błyskowym (5000 K).

Nikon Z 6II ma aż osiem rodzajów trybów balansu bieli w tym trzy rodzaje AWB. Ponadto temperaturę barwową można ustawić w Kelvinach oraz ustawić balans bieli na tzw. białą kartkę. W przypadku tego ostatniego dużą zaletą jest to, że możemy zapisać sześć różnych presetów [9], między którymi można się szybko przełączać. Dodatkowo każdy ustawiony tryb balansu bieli (czy to dedykowany czy ręczny) można ręcznie skorygować [10] – jest to duża zaleta.
Nikon Z 6II bardzo dobrze radzi sobie z odwzorowaniem barw. Przy oświetleniu żarowym, w przypadku automatycznego balansu bieli, występuje bardzo mało widoczna żółto-magentowa dominanta. Przy ustawieniu dedykowanym i ręcznym (w kelwinach) kolory są prawidłowo odwzorowane. Przy świetle błyskowym lekko żółto-magentowa dominanta wystąpiła przy dedykowanym ustawieniu – na światło błyskowe, przy ustawieniu AWB zarejestrowaliśmy ledwo widoczny niebieski zafarb. W pozostałych przypadkach (ustawienia „Słońce” i ręczne) aparat poradził sobie bardzo dobrze.
Za odwzorowanie barwne przyznajemy 5,6 punktu.

Szumy

Pomiary wykonaliśmy przy wyłączonej redukcji szumów, redukcji na poziomie „normalnym” oraz „zwiększonym”. Światło błyskowe miało temperaturę 5000 K.

W świetle żarowym Nikon Z 6II ma niemal identyczny poziom zaszumienia co jego poprzednik. Troszkę większy szum jest w nowym modelu przy najwyższych czułościach ISO.

Nikon Z 6II – tak jak poprzednik – ma 3 rodzaje odszumiania: słabe, normalne oraz zwiększone, matrycę o takiej samej rozdzielczości i szumy w świetle żarowym na bardzo zbliżonym poziomie co w Z 6. Do ISO 6400 – z wyłączoną jak i z włączoną redukcją wysokich czułości – krzywe wykresu praktycznie się pokrywają. Powyżej tej wartości nowy model wypada minimalnie słabiej.
W świetle błyskowym (z wyłączoną redukcją) do czułości ISO 400 włącznie nowy model ma przewagę w stosunku do Nikona Z 6, od ISO 800 role się odwracają. Po włączeniu redukcji różnice te są mniej znaczne.

Cieszyn, Teatr im. Adama Mickiewicza. Nikon Z 6II w połączeniu z Nikkorem Z 70–200 mm f/2,8 VR S; fot. K. Patrycy.