Panasonika wyposażono w ekran dotykowy. Możemy wyzwalać migawkę przez dotknięcie ekranu.

Olympusy mają największe możliwości edycyjne, choć nie są one powalające. 

W PEN‑ie mini mamy nowy wzór podręcznego menu.

Możliwości fotograficzne

Wszystkie modele dysponują podobnym możliwościami fotograficznymi. Zacznijmy od obiektywu. W kompakcie mamy niewymienny, za to jasny zoom f/1,8-2,5 o ekwiwalencie ogniskowych 28-112 mm. W pozostałych możemy dowolnie dobierać optykę, jednak to jest dodatkowy wydatek (standardowy zoom daje nam ekwiwalent ogniskowych w okolicach 2880 mm). Przetwornik: XZ-1 otrzymał matrycę kompaktową o rozmiarze 1/1,63 cala typu Live CCD, o efektywnej rozdzielczości 10 mln pikseli, sterowaną procesorem TruePic V i dającą kadry o rozdzielczości 3648×2736 pikseli, co przekłada się na możliwość ich wydrukowania w formacie 23,2×30,9 cm przy 300 dpi; E-PM1 ma przetwornik 4/3 cala typu Live MOS, o efektywnej rozdzielczości 12,3 mln pikseli, sterowany procesorem TruePic VI, rejestrującym kadry 4032×3024 pikseli, co daje nam wydruk 25,6×34,1 cm; Panasonic GF3 to również przedstawiciel z matrycą Live MOS 4/3 cala i rozdzielczością 12,1 mln pikseli, sterowaną procesorem Venus Engine FHD, zapewniającą kadry 4000×3000 pikseli i wydruki 25,4×33,9 cm; ostatnim modelem jest najnowszy aparat Sony NEX5N z największym w tym zestawieniu przetwornikiem rozmiaru APS-C, typu CMOS Exmor z procesorem BIONZ, efektywną rozdzielczością 16,1 mln pikseli, kadrami 4912×3264 pikseli i wydrukami 27,6×41,6 cm. Dodatkowo Sony umożliwia nam rejestrację łączonych panoram formatu nawet 12 416×1856 pikseli. Jak widać, jest tu wprost proporcjonalna zależność – im większy przetwornik, tym większe rozdzielczości i możliwość otrzymania większych wydruków. Choć to, co potrzebne większości użytkownikom, zapewnia już kompaktowy model XZ-1.

Duży przetwornik i jasny obiektyw pozwalają na wykonanie zdjęć o małej głębi ostrości. Zdjęcie wykonane aparatem Sony NEX-5N. Par. eksp. 1/640 s, ISO 800, f/2,8; f=16 mm

System AF wszystkich modeli oparty jest na detekcji kontrastu i dysponuje w kolejności modeli jak powyżej 11, 35, 23 i 25 punktami ustawiania ostrości, co zapewnia satysfakcjonujące ostrzenie obrazu. W trudnych warunkach występuje wspomaganie pracy autofocusu światłem diody LED. Nowy NEX szczyci się najszybszym autofocusem.

Modele z wymienną optyką zapewniają najkrótszy czas ekspozycji na poziomie 1/4000 s, a kompakt 1/2000 s. Natomiast pod względem częstotliwości wykonywania zdjęć seryjnych wystepuje bardzo duża rozpiętość. Olympus XZ-1 potrafi ustrzelić nawet 15 kl./ s (bez mechanicznego ruchu migawki), następnie NEX, osiągając do 10 kl./s, za nim PEN z 5,5 kl./s i GF z 3,8 kl./s. Oczywiście należy tu pamiętać, że szybkość zapisu zależy w dużej mierze od szybkości zastosowanego nośnika pamięci, jak również czasu ekspozycji oraz rozdzielczości zapisywanego pliku. Kolejne spore różnice pomiędzy modelami występują w zakresie ustawień wartości ISO. Tu bezsprzecznie przoduje Sony z zakresem ISO 100-25600, kolejne pozycje zajmują: PEN z zakresem ISO 200-12800, XZ z ISO 100-6400 i GF z ISO 160-6400.

W każdym z tych aparatów dostępne są standardowe tryby ekspozycji P, A, S, M, jak również różnego rodzaju inteligentne automatyki. Nie zabrakło szeregu programów tematycznych, oraz różnych stylów fotografowania.
Modele Olympusa oprócz posiadania sanek mocujących opcjonalne lampy błyskowe, mogą również sterować nimi bezprzewodowo (dotyczy lamp FL-50R, FL-36R i FL-300R).

W tej kategorii przyznajemy 5,5 punktu dla Sony za wysokie wartości ISO; 5,25 dla PENa za mocowanie zewnętrznych lamp błyskowych i Magiczne Filtry, oraz po 5 punktów dla Panasonika i Olympusa XZ-1.

Testujemy

Ze względu na brak możliwości podłączenia lamp studyjnych do modeli Panasonika i Sony, test zaszumienia obrazu, jak również i dynamiki wykonywaliśmy przy oświetleniu halogenowym o temperaturze barwowej 3000 K, z wykorzystaniem tablicy barwnej X-Rite (dawniej Gretag McBeth). Do pomiaru oświetlenia użyliśmy światłomierza Minolta Auto Meter IV oraz Minolta Color Meter III. Balans bieli ustawiany był ręcznie w kelwinach (a w przypadku XZ-1 na definiowany dla światła żarowego).

Odwzorowanie barwne

Jak poradzi sobie balans bieli testowanych modeli, sprawdziliśmy przy oświetleniu ­żarowym o temperaturze 3000 K oraz słonecznym o temperaturze 5500 K z wykorzystaniem tablicy X-Rite. Dla pierwszego oświetlenia sprawdziliśmy przy ustawieniach: automatycznych, definiowanych dla światła żarowego oraz ręcznie wprowadzaną wartością temperatury; przy świetle słonecznym ustawienia były automatyczne, definiowane dla tegoż światła i ręcznie wprowadzane. W Olympusie XZ-1 nie wprowadzaliśmy ręcznie wartości, gdyż nie ma takiej opcji.

Aparaty bardzo dobrze poradziły sobie z właściwym ustawieniem kolorystyki. Drobne problemy były jedynie przy świetle sztucznym i automatycznym ustawieniu balansu. Najgorzej poradził sobie NEX i jemu przyznajemy 5 punktów, najlepiej Panasonic - dla niego 5,75 punktu, a dla Olympusów po 5,5 punktu.

« pierwsza « 1 2 3 4 5 6 » ostatnia »