Panasonic GH5 + LEICA DG SUMMILUX 15 mm f1,7. Par. eksp.: 1/1000 s; ISO 200; f/5; f=15 m; fot. K. Patrycy

Od zewnątrz, ergonomia i estetyka

LUMIX G to systemowy bezlusterkowiec, którego budowa opiera się na standardzie Mikro Cztery Trzecie i z tego faktu wynikają jego końcowe wymiary, poręczność i niewielka waga (725 g z akumulatorem i kartą SD). Korpus GH5 wykonano ze stopu magnezu, szkielet przedni i tylny wykonany jest z odlewu ciśnieniowego. Sam aparat jest odporny nie tylko na bryzgającą wodę i kurz, ale również na niskie temperatury, aż do –10°C. Po wielu latach eksperymentowania Panasonic postawił na sprawdzone standardy estetyczne i cała jego powłoka pokryta jest albo imitującą skórę gumowaną okładziną poprawiającą uchwyt w dłoni, albo też ciepłym w dotyku, czarnym, delikatnie zmatowionym lakierem proszkowym. Całość łącznie z zaślepkami sprawia solidne wrażenie, którego nie zmąciło nawet zakręcane gniazdo synchronizacji z zewnętrzną lampą błyskową, którego zaślepka przy nieco roztargnionym fotografie może się zgubić [1].

W górnej części korpusu umieszczono, z prawej strony wizjera elektronicznego, solidnie wykonane pokrętło zmiany trybów pracy, a z lewej analogiczne tylko o ok. 50% mniejsze pokrętło wyboru m.in. częstotliwości fotografowania, samowyzwalacza, poklatkowej ekspozycji i trybu 6K PHOTO [1A]. Na górną część korpusu są też wyciągnięte przyciski funkcyjne umożliwiające szybką zmianę balansu bieli, wybór ISO, kompensację ekspozycji oraz przycisk funkcyjny Fn1 [2], któremu, podobnie jak i pozostałym (razem możemy zmienić przypisaną funkcję aż 20-tu przyciskom) przyciskom funkcyjnym rozlokowanym również w tylnej części korpusu, można przypisać wiele funkcji zgodnie z indywidualnymi potrzebami fotografującego.

W górnej części korpusu znajdziemy też dwa pokrętła, które pomogą nam w szybkiej zmianie parametrów ekspozycji. Oprócz tego na uwagę zasługuje też, po raz pierwszy wykorzystany w aparatach LUMIX G  poruszający się we wszystkich kierunkach joystick umożliwiający bardziej intuicyjną i wszechstronną obsługę aparatu [3]. Niestety przy niektórych tłumaczeniach opisów funkcji polski język okazał się na tyle ułomny, ze konieczne jest przełączenie na bardziej jednoznaczny np. j. angielski i to jest drobna uwaga co do intuicyjności obsługi aparatu.

W komforcie korzystania z aparatu pomoże nam też, zamocowany na przegubie, dotykowy 3,2 calowy (7,62 cm) ekran typu TFT LCD o proporcjach 3:2 i rozdzielczości 1620 tys. punktów (RGBW). Zastosowano w nim strukturę pikseli RGB (czerwony-zielony-niebieski) w połączeniu z pikselami białymi dla uzyskania jeszcze lepszej widoczności w nasłonecznionych miejscach na zewnątrz. Być może gdyby zastosowano technologię OLED do budowy wyświetlacza to by łatwiej było uzyskać zgodność kolorystyczną między wizjerem, a ekranem, a tak z założenia pewne różnice będą występować z racji zastosowania innej technologii wyświetlania obrazu w wizjerze OLED i na ekranie LCD TFT. Za intuicyjność obsługi przyznajemy 5,75 punktu, a za ergonomię i estetykę wykonania przyznajemy po 6 punktów.

Panasonic GH5 + LEICA DG 12–60 mm f/2,8–4. Par. eksp.: 1/6 s; ISO 3200; f/4; f=60 mm. fot. K. Patrycy

Możliwości fotograficzne

Panasonic LUMIX GH5 ma nową matrycę Digital Live MOS i procesor obrazu Venus Engine, co umożliwiło uzyskanie najwyższej, jak dotąd, jakości obrazu w historii aparatów cyfrowych LUMIX G. Nowa matryca MOS umożliwia lepsze odwzorowanie szczegółów nie tylko dzięki zwiększeniu rozdzielczości z 16,05 mln pikseli (w GH4) do 20,3 mln pikseli, ale i dzięki wyeliminowaniu filtra niskoprzepustowego.
Większa moc obliczeniowa procesora obrazowego sprawiła, że możliwe okazało się wykorzystanie technologii Multipixel Luminance Generation, dzięki której można uzyskać wyraźne i ostre obrazy przy użyciu 9 razy większego obszaru informacji o pikselach branych pod uwagę w trakcie procesu „odgadywania informacji o obrazie”, co zapewnia dokładniejszą reprodukcję szczegółów. Ponadto w technologii Intelligent Detail Processing każdy piksel jest analizowany pod kątem tego, czy znajduje się w części obrazu, która jest płaska, czy stanowi detal albo krawędź zdjęcia. Następnie każdy piksel przetwarzany jest w sposób optymalny dla wykrytej charakterystyki. Daje to efekt w postaci bardzo dokładnych, ale też naturalnie opisanych obrazów o precyzyjnie odwzorowanych szczegółach z eliminacją fałszywych kolorów na krawędziach. Z kolei zastosowana technologia Three Dimensional Colour Control umożliwia wykrycie nie tylko odcienia i nasycenia, ale także informacji o jasności obrazu. Umożliwia optymalną kontrolę kolorystyczną w zależności od wartości każdego z tych parametrów. Zapewnia to bogactwo reprodukowanych barw, od najciemniejszych do najjaśniejszych fragmentów obrazu.