Nikon D810 Tamron 15-30 mm f/2,8. Par. eksp.: 1/13 s; ISO 6400; f/5,6; f=15 mm; fot. K. Patrycy.

Canona 16-35/2,8L II testowaliśmy we wrześniowym wydaniu Foto-Kuriera z 2009 roku. W tym tekście będziemy odnosić się do wyników z tamtego testu. Od 2009 roku zmieniła się skala niektórych ocen więc je uaktualnimy według obowiązujących norm testowych.

Mechanika i ergonomia

Tamron 15-30 mm f/2,8 miał premierę na Photokinie we wrześniu 2014 roku i jest to naprawdę duża i ciężka konstrukcja. Jego wymiary to 145×98,4 mm (Canon 111,6×88,5 mm) a waga to 1100 g. Jest prawie dwukrotnie cięższy od Canona (640 g). Pomijając fakt, że są to zoomy pełnoklatkowe i mają stałe światło f/2,8 w całym zakresie ogniskowej, to na wielkość i wagę obiektywów ma duży wpływ liczba zastosowanych elementów optycznych oraz ich średnica wynikająca m.in. z różnych kątów widzenia obiektywów (będziemy pisać szerzej o tym w dalszej części, w akapicie „Optyka”). Dodatkowo Tamron ma stabilizację obrazu.

fot. p. Borys.

Tamrona SP 15-30 mm f/2,8 Di VC USD wyposażono w ultradźwiękowy silnik autofocusu (dzięki czemu ustawianie ostrości jest w nim niemal bezgłośne i odbywa się bardzo szybko), metalowy bagnet mocujący [1], dwa, karbowane, gumowane pierścienie (ustawiania ostrości [2] i zmiany ogniskowej [3]). W Canonie oprócz takich elementów, jest jeszcze gwint do mocowania filtrów [4] (Ø82 mm), którego darmo szukać w Tamronie.

Nikon D810 Tamron 15-30 mm f/2,8. Par. eksp.: 1/13 s; ISO 6400; f/5,6; f=15 mm

Ma on zintegrowaną z obudową osłonę przeciwsłoneczną, która skutecznie eliminuje wpływ światła na przednią, wypukłą soczewkę [5].

fot. P. Borys.