Osoby przyzwyczajone do modelu F90 bez najmniejszych problemów "przesiądą" się na F90x, gdyż dokonane ulepszenia nie zmieniają filozofii pracy aparatem. Jednakże jest kilka drobiazgów, których nie poprawiono w F90x. "Drabinka" w wizjerze aparatu służąca do sygnalizowania wartości wprowadzonej korekty naświetlenia i ustalania ekspozycji w trybie ręcznym nadal (tak, jak w F90) pokazuje odchylenie tylko o +/- 1 działkę. To trochę za mało (F801 miał dwa razy dłuższą drabinkę a już w F90 ją skrócono dla zmieszczenia w wizjerze innych informacji - licznika klatek). Nie zmieniono zestawu programów tematycznych, gdy tymczasem można było zrezygnować z podziału na program portretowy i portretowy z redukcję efektu czerwonych oczu (gdyż redukcję można wprowadzić z aparatu) tak, jak to zrobiono w amatorskim modelu w F70, któremu ponadto dodano dwa inne użyteczne programy: nocny (Night Scene Program) i efektu ruchu (Motion Effect Program). Ponadto F70 wyświetla w wizjerze informację, która na pewno przydałaby się zawodowcom i zaawansowanym amatorom, dla których przeznaczony jest F90x: sposób pomiaru światła. Do chwili pojawienia się F70 taką informację podawał w wizjerze tylko profesjonalny F4.

W przypadku modeli takich jak Nikon F90x czepianie się szczegółów wynika stąd, że są tak bliskie doskonałości w swojej klasie, iż zaczynamy widzieć czego im brakuje by ją osiągnąć. Jest to najszybszy Nikon na rynku i tworzy harmonijną całość z obiektywami serii D i lampą SB-26. Nie jest to aparat tani ale ze względu na znakomite walory użytkowe, wytrzymałość konstrukcji i politykę Nikona zapewniania kompatybilności aparatów i osprzętu stanowi znakomitą inwestycję na długie lata.

Jarosław Brzeziński