Możliwości multimedialne

EOS 500D to pierwszy korpus konsumencki wyposażony w możliwość rejestracji sekwencji wideo w rozdzielczości Full HD 1920×1080 pikseli, z dźwiękiem. Duży przetwornik i możliwość stosowania wymiennej optyki? – Brzmi świetnie, ale gdy lepiej przyjrzymy się trybowi filmowemu, zauważymy kilka problemów. Przede wszystkim w najwyższej rozdzielczości rejestracja może odbywać się z maksymalna częstotliwością 20 kl./s. Ludzkie oko rejestruje ok. 25 klatek na sekundę, wiec zauważymy, że obraz nie jest zupełnie płynny (zasadniczo do uzyskania wrażenia ciągłości ruchu wystarcza nawet 8 kl./s, i tyle też miały pierwsze filmy, ale 100 lat później możemy wymagać trochę więcej). Płynny obraz uzyskamy dopiero po zmniejszeniu rozdzielczości do formatu HD (1280×720 pikseli)­ tak jak w Nikonie D5000, co swoją drogą i tak powinno zadowolić większość użytkowników.

Podgląd w trybie filmowania

Kolejny zarzut dotyczy dźwięku – niestety rejestrowany jest w postaci monofonicznej, bez możliwości dołączenia zewnętrznego mikrofonu (miał ją już pokazany na jesieni EOS 5D Mark II, mają ją też zaprezentowane niedawno Pentax K7 i Panasonic Lumix GH1). Pod tym względem nie róźni się jednak od Nikona 5000D. Trzeba pamiętać, żenajlepsza nawet jakość w połączeniu z kiepskim dźwiękiem to jednak jeszcze nie to. Ostatni problem to system AF. Na to nikt nie ma jeszcze dobrej recepty i ustawianie ostrości nadal odbywa się w oparciu o detekcję kontrastu. Póki co, nikt nie znalazł sposobu na zaimplementowanie w lustrzance ciągłego trybu AF. Oczywiście, detekcja jest powolna i nieprecyzyjna (często gubiąc się, gdy kontrastowo układają się elementy, np. tylko w poziomie). Ale nie to jest najgorsze. Silnik AF kitowego obiektywu niestety pracuje bardzo głośno, co wyraźnie rejestrowane jest przez mikrofon aparatu. Producent sam zaleca w instrukcji obsługi korzystanie z ręcznego trybu AF.
Dobrym rozwiązaniem okaże się tutaj detekcja twarzy, która uruchamia się automatycznie i, jeśli obiekt nie porusza się zbyt dynamicznie, działa całkiem przyzwoicie.

Podgląd kadru w trybie Live View

Jeśli zamierzamy często korzystać z trybu filmowego, powinniśmy też zaopatrzyć się w szybkie karty. Jak podaje Canon, powinny to być nośniki typu SDHC minimum 6. klasy szybkości. My zalecamy szybsze, bo sami przekonaliśmy się, że nie każda karta opatrzona symbolem Class 6 „trzyma standardy” – jeśli karta jest wolniejsza, filmowanie może zakończyć się już po około 10-20 sekundach.

EOS 500D obsługuje karty typu SD/SDHC

W trakcie filmowania możemy korygować ekspozycję (w zakresie +/– 2 EV), filmowanie nie ma też wpływu na działanie układu stabilizacji optycznej IS. Kolejnym plusem będzie możliwość doboru profilu balansu bieli oraz wybór jednego z trybów ­Picture Style, czyli np. filmowanie­ czarno-białe.
Możemy też wykonywać zdjęcia wciskając w dowolnym momencie spust (zdjęcia pojedyncze, czas i przysłona dobierane automatycznie). Nagrywanie przywracane jest automatycznie, a na nagraniu zauważymy później w tym momencie sekundowe zatrzymanie obrazu.

Tryb Live opiera się na detekcji kontrastu, tryb szybki to chwilowe opuszczenie lustra i pomiar tradycyjny.

Z kolei fotografowanie w trybie Live View, o ile bez wątpienia bardzo przydatne, nadal bywa zwyczajnie irytujące. Nastawianie ostrości trwa długo i często jest niedokładne, bez względu na producenta. W tym zakresie również Canonowi nie udało się nic poprawić.

Mocno „plastikowy” kitowy obiektyw EF-S 18-55 IS, choć nie najlepiej wykonany, pod względem ostrości czy przenoszenia kontrastu radzi sobie bardzo dobrze.

Mówiąc o możliwościach multimedialnych trzeba pochwalić Canona, który jako jedyny (w tej klasie) umieścił w aparacie ekran o dużej rozdzielczości 920 tys. punktów. Dzięki temu łatwiej będzie nam ocenić jakość wykonanego zdjęcia. Mimo niedociągnięć pod względem możliwości multimedialnych, EOS 500D i tak najlepiej wypada w swojej klasie, dlatego przyznajemy mu 5,5 punktu.

« pierwsza « 1 2 3 4 5 6 7 » ostatnia »