Oba aparaty są bardzo proste i intuicyjne w obsłudze. Uproszczono je do granic przyzwoitości, i nikt nie powinien mieć problemów z ich obsługą. Podsumowując, oba korpusy wykonano dość solidnie. Sony wygrywa stylistycznie, ale lepszy design pokutuje nienajlepszą ergonomią. Za estetykę przyznajemy 5 punktów Nikonowi i 5,5 punktu dla Sony. Za intuicyjność po 5,5 punktu, a za ergonomię 5 w przypadku Nikona, i niestety tylko 4 w przypadku Sony.

Sony a230

Nikon D3000

Nikon D3000

Aparaty są naprawdę bardzo intuicyjne. Ilustrowane menu „prowadzi za rączkę” użytkownika, objaśniając każdą funkcję i ustawienie. W Nikonie przybrało to nawet postać wbudowanego samouczka, aktywowanego z poziomu pokrętła sterowania.

Test

Pomiary możliwości przetwornika wykonaliśmy w redakcyjnym studiu. Do oświetlenia tablicy testowej GretagMacbeth użyliśmy dwóch lamp Bowens Esprit 500 z nałożonymi softboxami Elfo 50×90 cm (temp. barwowa ok. 5200 K). Do testów przy oświetleniu ciągłym (2900 K) wykorzystaliśmy żarówki pilotujące lampy Halolux 230 W. Parametry oświetlenia dobieraliśmy korzystając ze światłomierza Minolta Auto Meter IVF. Niestety ani Sony a230, ani Nikon D3000, podobnie jak większość lustrzanek konsumenckich, nie dają możliwości ręcznego doboru wartości temperatury barwowej. Wykonując zdjęcia z błyskiem wybraliśmy profil balansu bieli dla lampy błyskowej. Podobnie, wykonując zdjęcia ze światłem ciągłym, wybraliśmy profil „światło żarowe”. Test przeprowadzono z wykorzystaniem kart  pamięci SDHC SanDisk Extreme III 16 GB (6 class).

Dynamika rejestracji

Oba aparaty wyposażono w matryce światłoczułe typu CCD, formatu APS-C (23,6×15,8 mm), o efektywnej rozdzielczości 10 mln pikseli. Można spekulować, że jest to ten sam produkowany przez Sony przetwornik, a różnice w jakości obrazu wynikają z zastosowanego oprogramowania. A różnice są faktycznie dosyć znaczne. Podobnie jak w poprzedniej serii i modelach  a200 i a300, tak samo a230 charakteryzuje się świetną dynamiką kształtującą się na poziomie 6 2/ 3 EV (w poprzedniej „rodzinie” zakres przekraczał nawet 7 EV!). Wynik Nikona to zaledwie 5 1/3 EV (choć przetworniki typu CMOS często nie przekraczają nawet granicy 5 EV).

Przetwornik Sony a230 „oferuje” zdecydowanie lepszą dynamikę rejestracji, choć w „cieniach” to Nikon okazał się nieznacznie lepszy. 

Sony jest tu niekwestionowanym liderem w zakresie tolerancji na prześwietlenie – przesunięcie wykresu w stronę „świateł” jest bardzo widoczne. Nikon nie najlepiej poradzi sobie w jasnych partiach; ale lepiej od Sony, choć nieznacznie, poradzi sobie z odwzorowaniem szczegółów w ciemnych partiach obrazu. W tej sytuacji za dynamikę Sony otrzymuje 5,5 punktu a Nikon 4,5 punktu.

Szumy

Zdjęcia testowe wykonaliśmy osobno dla światła błyskowego i żarowego, zarówno z włączoną, jak i wyłączoną funkcją redukcji szumów. Oba aparaty „dysponują” podstawowym zakresem czułości ISO 100–3200. Od razu trzeba powiedzieć, że ani jeden, ani drugi aparat nie „rzuca na kolana” wynikami. Lepiej w pomiarach wypada jednak Sony a230.