Maksymalna wielkość dla 300 dpi wynosi 16,93 x 25,47 cm. ISO 200, t=1/104 s, jpeg w trybie H.

W artykule ograniczamy się do uwag dotyczących użytkowania tego modelu. Przy okazji weryfikujemy pewne nieścisłości, które wkradły się we wspomnianym opisie z 2004 roku, który sporządzany był jedynie na podstawie mocno niekompletnych materiałów informacyjno-reklamowych dostępnych w tym czasie na rynku.  

Pierwsze wrażenie, obudowa, i ergonomia

Pierwsze wrażenie często decyduje o tym, czy dany produkt nam się spodoba, czy nie. Toteż nic dziwnego, że opinie na temat aparatu były i są skrajnie różne. Fotoamatorzy w znacznej większości odbierali aparat jako antyk, którym nie da się zrobić zdjęcia, lub wykonanie którego jest zbyt trudne. Natomiast osoby znające aparaty dalmierzowe wpadały w zachwyt, że takie cacko mogło w ogóle powstać, a gdy brali aparat w ręce, podziwiali kunszt i precyzję jego wykonania. Trzeba obiektywnie stwierdzić, że połączenie elementów mechanicznych z elektroniką aparatu to przysłowiowy majstersztyk. Precyzja zasługuje na najwyższe uznanie.

Ustawienie parametrów ekspozycji oraz funkcji związanych z przeglądaniem lub wydrukiem zdjęć możliwe jest przy pomocy koła funkcyjnego (powyżej). Przejścia z jednego piktogramu na drugi dokonuje się poprzez odpowiedni obrót pokrętłą zwijania powrotnego filmu.

Większość elementów sterujących aparatu umieszczona została w górnej części wykonanego ze stopu metalu korpusu, wykończonego gumowanymi wykładzinami. W modelu testowym wykładzina po prawej stronie korpusu odklejała się, co w aparacie tej klasy cenowej nie powinno się zdarzać. Niemniej możliwe, że testowy model wiele przeszedł, zanim dotarł do naszej redakcji.

Przy dźwigni „naciągu filmu” umieszczono przełącznik włączania i wyłączania aparatu, a na lewo od niej pokrętło czasów otwarcia migawki (1/2000 – 1 s + czas B), zintegrowane z klasycznym pierścieniem skokowego wyboru ekwiwalentu czułości (ISO 200, 400, 800 lub 1600).

W jego centrum umieszczono typowe gniazdo z gwintem pozwalające na zamontowanie mechanicznego wężyka spustowego.  Tuż obok znajduje się pokrętło funkcyjno-informacyjne aparatu, za pośrednictwem którego możemy dobrać balans bieli, wielkość rejestrowanych plików oraz uzyskać informacje o stanie naładowania akumulatora i liczbie moż-liwych do wykonania zdjęć na posiadanej przez nas karcie pamięci typu SD. Wszystkie informacje przekazywane są do użytkownika przy pomocy czterech różnej wielkości wskazówek, które poprzez swoje odpowiednie wychylenie informują o powyższych wartościach. Przesuw wskazówek jest bardzo precyzyjny. Ich położenie można kalibrować korzystając z  funkcji dostępnych z poziomu 2-calowego ekranu LCD, umieszczonego w tylnej części korpusu.

W modelu testowym nie udało nam się za pierwszym razem całkowicie skalibrować wskazówki odpowiedzialnej za informację o poziomie zasilania. Jednak po wyłączeniu aparatu i ponownym jego włączeniu uzyskaliśmy zamierzony efekt. Panel informacyjny aparatu ze wskazówkami osłonięty jest przezroczystą szybką, która zabezpiecza go przed ewentualnymi uszkodzeniami mechanicznymi.

Zastosowanie filtru zielonego spowodowało przyciemnienie barwy czerwonej, co przyciemniło kurtkę i spowodowało uwypuklenie ust fotografowanej osoby. Nie miało za to prawie wpływu na wygląd nieba.

Zastosowanie filtru pomarańczowego rozjaśniło czerwoną kurtkę, przyciemniło delikatnie niebo.

W dalszej części górnej pokrywy korpusu znajdują się typowe sanki zewnętrznych lamp błyskowych ze stykiem centralnym. Podczas testu wykorzystywaliśmy je do podłączania radiowego wyzwalacza błyskowych lamp studyjnych. Współpraca z nim przebiegała bez zarzutu i nie wymagała żadnych dodatkowych ustawień. Oczywiście należało pamiętać, że czas synchronizacji z lampami błyskowymi w przypadku Epsona RD1 wynosi 1/125 s. Wspomnianą stopkę można również wykorzystywać do montowania dalmierzowych celowników optycznych dla ogniskowych różnych od 28, 35 i 50 mm.

Epson R-D1 po przełączeniu w tryb monochromatyczny (standard) umożliwia wykonywanie zdjęć czarno-białych (powyżej). Dodatkowo możemy zastosować też jeden z czterech filtrów: zielony, żółty, pomarańczowy lub czerwony. Zwiększa to możiwości kreatywne fotografującego bez konieczności posiadania dodatkowych filtrów zewnętrznych (patrz przykłady powyżej).