Stabilizacja

Testowany obiektyw ma optyczny system stabilizacji, który sprawdziliśmy kierując się zasadą: czas naświetlania (wyrażony w sekundach) powinien być odwrotnością długości ogniskowej (wyrażonej w milimetrach). W większości przypadków przy ogniskowej 100 mm ostre ujęcia udało się nam wykonać nawet z czasem 1/8 s [10]. Przy czasie dłuższym też zdarzało się wykonać nieporuszone ujęcia, jednak były one w mniejszości. Skuteczność stabilizacji tego modelu oceniamy na 4 EV.

Obiektyw ma bardzo skuteczny system stabilizacji sięgający 4 EV. Oba zdjęcia wykonane zostały przy czasie 1/8 s z wyłączoną i włączoną stabilizacją.

M.Zuiko ED 12–100 mm IS PRO 12–100 mm f/2,8 PRO sprzedawany jest w komplecie z wykonaną z tworzywa sztucznego osłoną przeciwsłoneczną, dekielkami zakrywającymi oraz z miękkim futerałem. Za mechanikę i ergonomię przyznajemy 5,75 punktu.

Optyka

Układ optyczny obiektywu składa się aż z 17 elementów rozmieszczonych w 11 grupach. Wśród nich jest dość spora liczba elementów specjalnych: 4 soczewki wykonane ze szkła niskodyspersyjnego ED, jedna ze szkła o podwyższonym współczynniku załamania (HR), 2 elementy o wysokim współczynniku załamania (Super HR), 3 asferyczne i jedna soczewka podwójnie asferyczna (DSA) [11]. Ponadto zastosowano powłoki  Z Coating Nano. Wewnątrz obiektywu znajdziemy 7-listkową przysłonę, którą możemy domknąć do wartości f/22 [12]. W dalszej części sprawdzamy, czy rozdzielczość, kontrast, aberrację i dystorsję.

7-listkowa przysłona obiektywu wystarczy, by na zdjęciach uzyskać przyjemny dla oka bokeh.      fot. K. Patrycy

Pomiary

Obiektyw testowaliśmy z Olympusem OM-D E-M1 Mark II z 20,4-milionową matrycą. Pomiarów dokonaliśmy w studiu. Badając dystorsję i rozdzielczość, fotografowaliśmy zmodyfikowaną tablicę Vuzort-Sigma, a winietowanie ocenialiśmy na podstawie równomiernie oświetlonej białej tablicy. Pomiary rozdzielczości wykonaliśmy dla środka kadru i brzegów, a pod kątem „zdjęć pod światło” sprawdzaliśmy obiektywy w studiu, gdzie 600-watowa lampa ustawiona była tuż za rogiem kadru Wyniki testu przedstawiamy w dalszej części artykułu.

Rozdzielczość

Rozdzielczość M.Zuiko ED 12–100 mm IS PRO z 20,4-milionową matrycą Olympusa OM-D E-M1 Mark II jest na bardzo dobrym poziomie w całym zakresie badanych przysłon (f/4–f/11). Jest to 60–65 linii/mm [13]. Jedynie na brzegach kadru przy skrajnych ogniskowych i przymkniętej przysłonie o 3 EV spada do 55 linii/mm, ale to i tak jest bardzo dobry wynik.

Rozdzielczość obiektywu jest na bardzo dobrym poziomie w całym zakresie badanych przysłon (f/4–f/11).

Za rozdzielczość przy przysłonie minimalnej (f/4) M.Zuiko 12–100 mm PRO otrzymuje 5,34 punktu, a przy przysłonie optymalnej (f/11 – przymknięta o 3 EV) przyznajemy obiektywowi 5,3 punktu.

Winietowanie

Winietowanie w M.Zuiko ED 12–100 mm IS PRO najbardziej widoczne jest przy skrajnych ogniskowych i pełnym otworze przysłony. To, że jest tam najbardziej widoczne nie oznacza że jest duże. W obu przypadkach rogi są ciemniejsze w stosunek do środka kadru o 1 EV. Przymykając przysłonę zmniejszamy winietowanie i przy f/5,6 jest już w praktyce niewidoczne, Przy ogniskowych 35 mm i 70 mm winietowanie jest praktycznie niezauważalne.
M.Zuiko 12–100 mm f/4 ED PRO za winietowanie  otrzymuje 5,5 punktu.

Przykład kadrów ze skrajnymi wartościami ogniskowej. fot. K. Patrycy

Pod światło

Podczas prób pod światło w studiu mało widoczny blik, bliżej źródła światła, pojawił się przy ogniskowej 12 mm i przysłonie f/4. Przy 35 mm i przysłonie f/6 pojawił się mało widoczny blik po przeciwnej stronie kadru niż światło. Przymykając przysłonę bardziej stawał się on wyraźniejszy. Po wydłużeniu ogniskowej (70 mm, 100 mm) bliki zanikały całkowicie. W plenerze było podobnie, na zdjęciach pod „ostre” słońce po przymknięciu przysłony na szerokim kącie widać było bliki po przeciwnej stronie kadru. Za zdjęcia pod światło przyznajemy 5,5 punktu.