Charakteryzują się między innymi niższą rozdzielczością od tej osiąganej przez obiektywy stałoogniskowe. Testowany zoom, jak na  taką konstrukcję, ma dosyć dobre wyniki rozdzielczości. W środku kadru, w prawie całym zakresie ogniskowych, osiągnął rozdzielczość ok. 70 linii. Jednak na brzegach jego rozdzielczość była znacznie niższa – ok. 50 linii, co jednak i tak jest bardzo dobrym wynikiem w tej klasie produktów. Pozostałe wyniki pomiarów znajdują się na załączonym wykresie.

Należy jednak pamiętać, że na ten dobry wynik ma również wpływ wysoka rozdzielczość przetwornika. Testowany AF-S DX Nikkor 18-300 mm f/3,5-5,6G ED VR charakteryzuje się wysoką rozdzielczością zarówno przy w pełni otwartej przysłonie jak również po jej przymknięciu o 3 wartości. Jest on na tyle dobrze skorygowany, że jego przymknięcie może lekko zmniejszać jego rozdzielczość. W porównaniu z konkurencyjnymi modelami testowanymi w FK 5/2011, Nikkor 18-300 chrakteryzuje się większą rozdzielczością. Za rozdzielczość przyznajemy obiektywowi 5 punktów przy przysłonie minimalnej i 4,5 punktu przy przysłonie optymalnej.

Dystorsja

Dystorsja testowanego obiektywu jest wyraźnie widoczna przy skrajnych wartościach ogniskowej.

Tego typu konstrukcje charakteryzują się dosyć sporą dystorsją beczkowatą przy najszerszym kącie, która szybko przechodzi w dystorsję poduszkowatą. I nie inaczej jest w tej konstrukcji. W testowanym AF-S DX Nikkor 18-300 mm f/3,5-5,6G ED VR przy ogniskowej 18 mm mamy znaczną dystorsję beczkowatą (3,74%), a już przy wartości ogniskowej 28 mm jest ona poduszkowa (–1,28%).

Dystorsja poduszkowata stopniowo narastając przy ogniskowej 200 mm osiąga maksymalną wartość (–2,28%), aby następnie zmniejszać się do wartości (–1,74%) przy maksymalnej ogniskowej. Jak widać na zamieszczonym wykresie testowane wcześniej obiektywy o trochę krótszym zakresie miały podobną charakterystykę dystorsji. W tej kategorii Nikkorowi 18-300 przyznajemy 5,2 punktu.

Jak wszystkie obiektywy o tak dużym zakresie ogniskowych równiez i ten wykazuje się dosyć sporą dystorsją. Przy większości ogniskowych jest ona dystorsją poduszkowatą. Par. eksp.: 1/1600 s; ISO 400; f/5,6; f=300 mm

Aberracja

Niestety konstruktorom testowanego AF-S DX Nikkor 18-300 mm f/3,5-5,6G ED VR nie udało się zlikwidować aberracji chromatycznej. Jednak trzeba przyznać, że jest ona stosunkowo nieduża i akceptowalna jak dla obiektywu o tak dużym zakresie ogniskowych. Przyznajemy 5 punktów.

Winietowanie

To też największa przypadłość tego typu konstrukcji. Jednak tym razem konstruktorzy stanęli na wysokości zadania, gdyż przymknięcie już o jedną przysłonę w większości przypadków eliminuje ten niepożądany efekt. Jedynie przy najszerszym kącie utrzymuje się ona w całym zakresie przysłon, jednak po przymknięciu o 2 działki przysłony jest ona w zasadzie niewidoczna. Za winietowanie przyznajemy 5,5 punktu.

Zdjęcia pod światło

Przy szerokim kącie i bardzo ostrym świetle znajdującym się w kadrze, mogą powstać widoczne odblaski. Par. eksp.: 1/320 s; ISO 100; f/13; f=56 mm

W warunkach studyjnych jedynie drobne bliki pojawiały się po mocnym przymknięciu przysłony. Jednak w plenerze i w bardzo ostrym słońcu znajdującym się w kadrze uchwyconym przez testowany AF-S DX Nikkor 18-300 mm f/3,5-5,6G ED VR zdarzały się duże bliki powstałe na soczewkach obiektywu. Z tego też względu przyznajemy za zdjęcia pod światło 5 punktów.