Rozdzielczość

Rozdzielczość Nikkora Z 14–30 mm f/4 S z 45,7-milionową matrycą Nikona Z 7 przy szerokim kącie w centrum kadru jest na bardzo dobrym poziomie [11]. W badanym zakresie przysłon zarejestrowaliśmy aż 70 linii/mm. Na brzegach kadru rozdzielczość jest słabsza, ale to nie znaczy, że słaba. Wynik 55 linii/mm, a po przymknięciu przysłony o 2 EV nawet 60 linii/mm to dobry wynik.

Rozdzielczość 14–30 mm z 45,7-milionowa matrycą Nikona Z 7 jest na bardzo dobrym poziomie. Jedynie na brzegach przy 14 mm i przysłonie f/4 jest trochę słabiej, ale nie oznacza to że słabo. 

Wydłużając ogniskową rozdzielczość w centrum kadru pozostała na tym samym poziomie, co przy 24 mm, natomiast na brzegach wzrosła osiągając również 70 linii/mm. Oceniając układ obiektyw + 45,7-milionowa matryca Nikona Z 7 za rozdzielczość przy przysłonie minimalnej przyznajemy 5,3 punktu, a przy przysłonie optymalnej (przymknięta o 3 EV) przyznajemy po 5,4 punktu.

Obiektyw dobrze pracuje pod światło i dobrze odwzorowuje kolory, a bliki są niewidoczne. Par. eksp.: 1/2000 s; ISO 80; f/4; f=14 mm; fot. K. Patrycy

Aberracja chromatyczna

Na zdjęciach z wykorzystaniem Nikkora Z 14–30 mm f/4 S aberracja chromatyczna przy zakresie badanych przysłon (f/4–f/11) praktycznie nie występuje. bardzo mało widoczna jest przy szerokim kącie i przysłonie f/4. Trzeba się dobrze przyjrzeć, żeby ją zobaczyć.
Za aberrację przyznajemy 5,9 punktu.

Winietowanie

W Nikkorze 14–30 mm przy ogniskowej 14 mm i przysłonie f/4 rogi w stosunku do środka kadru są ciemniejsze o 3 i 1/2 EV. Po przymknięciu przysłony do f/7,1 (o 1 i 2/3 EV) winietowanie przestaje być widoczne. Przy ogniskowej 21 mm rogi ciemniejsze są o 2 i 2/3 EV, a przy maksymalnej wartości (30 mm) o 2 i 1/3 EV. W przypadku ogniskowej 21 mm przymknięcie przysłony do f/6,3, a przy 30 mm do f/5,6, niweluje problem.
Przy jasnych, szerokich kątach winietowanie bardzo często występuje. Nikkor 14–30 mm to szeroki zoom, ale niezbyt jasny, a mimo tego winietowanie jest dość znaczne. Co prawda po przymykaniu przysłony szybko zanika ale przy „pełnej dziurze” jest dość widoczne. Za winietowanie przyznajemy 4,5 punktu.

Otwarta przysłona umożliwia wyselekcjonowanie drobnego przedmiotu z jednoczesnym ładnym rozmyciem przerysowanego tła. Uwielbiam tego typu zabawę z szerokim kątem. Par. eksp.: 1/4000 s; ISO 200; f/4; f=14 mm; fot. K. Patrycy

Dystorsja

Jak wspominaliśmy w dzialepoświęconym optyce Nikkor Z 14–30 mm f/4 S ma nowy układ optyczny, który ma minimalizować powstawanie dystorsji, co wydawałoby się trudne przy szerokokątnym zoomie. A jednak. Przy najkrótszej ogniskowej (14 mm) zauważyliśmy bardzo małe odchylenie… poduszkowate na poziomie 0,4% (przeważnie przy szerokich kątach występuje dość znaczna „beczka”. Tu tego zjawiska praktycznie nie ma. Wydłużając ogniskową dystorsja jest w praktyce niezauważalna.

Niejeden stałoogniskowy, standardowy obiektyw mógłby być „zawstydzony” pod tym kątem. Za dystorsję przyznajemy 6 punktów.

Pod światło

Nikkor Z 14–30 mm f/4 S w warunkach studyjnych, przy fotografowaniu pod ostre światło, poradził sobie bardzo dobrze. Przy ogniskowej 14 mm mały blik pojawił się w okolicach centrum kadru niezależnie od wartości przysłony. Po wydłużeniu ogniskowej do 21 mm mały blik zauważyliśmy dopiero po przymknięciu przysłony do f/13, a przy maksymalnej ogniskowej w warunkach studyjnych blik nie występował. Podczas prób w plenerze fotografując pod wiosenne słońce obiektyw poradził sobie bardzo dobrze zarówno w przenoszeniu kontrastów jak i w niwelowaniu powstawania blików świetlnych.
Za zdjęcia pod światło przyznajemy 5,7 punktu.