Na zdjęciach z wykorzystaniem Nikkora Z 14-24 mm f/2,8 S aberracja chromatyczna przy zakresie badanych przysłon  (f/2,8–f/11) praktycznie nie występuje. Nikon Z 6II + Z 14-24 mm f/2,8 S; par. eksp.: 1/160 s; ISO 100; f/5; f=14 mm; fot. K. Patrycy.

Aberracja chromatyczna

Na zdjęciach z wykorzystaniem Nikkora Z 14-24 mm f/2,8 S aberracja chromatyczna przy zakresie badanych przysłon (f/2,8–f/11) praktycznie nie występuje. Zdjęcia w plenerze tylko potwierdziły że pod kątem aberracji testowanemu Nikkorowi należy się 6 punktów.

Winietowanie

Nikkor Z 14-24 mm f/2,8 S to jasny, szerokokątny zoom i w tego typu konstrukcjach trudno wyeliminować zjawisko winietowania. Tak jest i w tym przypadku. Przy ogniskowej 14 mm i przysłonie f/2,8 rogi w stosunku do środka kadru są ciemniejsze o 3 i 1/3 EV. Po przymknięciu przysłony do f/7,1 (o 2 i 2/3 EV) winietowanie przestaje być widoczne. Przy ogniskowej 18 mm rogi ciemniejsze są o 2 i 2/3 EV, a przy maksymalnej wartości (24 mm) o 2 i 1/3 EV. W przypadku ogniskowej 18 mm przymknięcie przysłony do f/4,5, a przy 30 mm do f/4, niweluje problem.
Przy jasnych, szerokich kątach winietowanie bardzo często występuje. Za winietowanie przyznajemy 3,25 punktu.

Cieszyn, Zamkowe wzgórze. Aparat pomógł złapać promienie południowego słońca w jesiennym liściu. Nikon Z 6II + Z 14–24 mm f/2,8 S; par. eksp.: 1/640 s; ISO 100; f/5; f=14 mm; fot. K. Patrycy

Pod światło

Podczas prób pod światło w warunkach studyjnych przy ogniskowej 14 mm pojawił się sporych rozmiarów blik po przeciwnej stronie kadru. Przymykając przysłon stawał się mniejszy, ale wyraźniejszy. Przy ogniskowej 24 mm mało widoczne bliki pojawiają się przy „pełnej dziurze” w centrum kadru, jak i na brzegu po przeciwnej stronie niż źródło światła. Ten z brzegu zanika, po przymknięciu przysłony do f/6,3, ten ze środka, wraz z przymykaniem przysłony, staje się bardziej widoczny.
Podczas prób w plenerze fotografując pod ostre słońce obiektyw poradził sobie zaskakująco bardzo dobrze zarówno w przenoszeniu kontrastów jak i w niwelowaniu powstawania blików świetlnych.
Za zdjęcia pod światło przyznajemy 5,7 punktu.

Dystorsja [18]

Przy ogniskowej (14 mm) zauważyliśmy bardzo duże odchylenie beczkowate na poziomie 3,3%.

Przy najkrótszej ogniskowej (14 mm) zauważyliśmy bardzo duże odchylenie beczkowate na poziomie 3,3% (przeważnie przy szerokich kątach występuje dość znaczna „beczka”). Wydłużając ogniskową dystorsja oczywiście zanika i przy 19 odchylenie beczkowate wynosi zaledwie 0,35%. Przy najdłuższej ogniskowej (24 mm) zauważamy odchylenie poduszkowate na poziomie 1,2% Za dystorsję przyznajemy 5,75 punktu.

Zamek na skale, niebieska godzina, ISO 6400 w połączeniu z optyką Nikkora Z 14–24 mm f/2,8 S może być wykorzystywane z powodzeniem do zdjęć krajobrazu. Nikon Z 6II + Z 14–24 mm f/2,8 S; par. eksp.: 1/40 s; ISO 6400; f/3,5; f=24 mm; fot. K. Patrycy

Testowany Nikkor Z 14-24 mm f/2,8 S na pewno jest godny uwagi nie tylko ze względu na swoje możliwości kreatywne (czytaj zakres ogniskowych), ale również za bardzo dobrze skorygowanie go pod kątem aberracji i rozdzielczości. Słabym punktem obiektywu jest dość spore winietowanie, czego jednak niektórzy mogą nie uważać za dużą wadę, gdyż często winietę dokładają w postprodukcji. Cena rynkowa Nikkora Z 14-24 mm f/2,8 S może okazać się dla wielu z nas zaporowa, gdyż wynosi aż ok. 12 000 zł. Alternatywą dla posiadaczy systemu Z, którzy chcą mieć jasny, szerokokątny zoom, może być podłączenie poprzez adapter Nikkora AF-S 14-24 mm f/2,8G ED, który jest ok. połowę tańszy…

Tekst: Piotr Borys
Sprzęt do testu dostarczyły firma
Nikon CEE GmbH oddział w Polsce.

Artykuł ukazał się w Foto-Kurierze 12/20
Całe wydanie możesz przejrzeć tutaj