Nikon Z 50 + 16–50mm f/3,5–6,3 VR. Par. eksp.: 1/25 s; ISO 800; f/32; f=37 mm; fot.K. Patrycy.

Wizjer elektroniczny

W Nikonie Z 50 zastosowano wizjer elektroniczny o przekątnej 0,99 cm (0,39 cala), typu OLED o rozdzielczości około 2,36 mln punktów (Z 6 ma 3,96 mln), który pokrywa kadr w 100% w pionie i w poziomie. Ma on aż 1,02-krotne powiększenie oraz 7-poziomów regulowania jasności. Punkt oczny wynosi 19,5 mm, a możliwości korekty dioptrycznej od –3 do +3 dioptrii. Wizjer ma też czujnik zbliżenia oka, który automatyczne przełącza wyświetlanie między obrazem na monitorze i w wizjerze. Wizjer EVF oceniamy dość wysoko na 5,25 punktu. Nadal naszym ulubionym rozwiązaniem pozostaje wizjer hybrydowy, optyczno-elektroniczny stosowany m.in. w aparatach Fujifilm X-Pro2, a ostatnio również w Fujifilm X-Pro3.

Nikon Z 50 + 16–50mm f/3,5–6,3 VR. Par. eksp.: 1/250 s; ISO 2500; f/8; f=16 mm; fot. Shawn Corriger

Ekran

Do komunikacji z aparatem i do kadrowania można wykorzystywać zarówno ekran LCD jak  i wspomniany wcześniej wizjer elektroniczny. Ten pierwszy ma przekątną 3,2" (8 cm), rozdzielczość 1,04 mln punktów, a jego kąt oglądania wynosi 170°. Pokrycie kadru wynosi około 100%. Mamy możliwość ręcznego sterowania jasnością z wykorzystaniem 11 poziomów. Co ważne ekran jest w pełni dotykowy, co znaczy, że możemy na nim, tak jak w smartfonach przesuwać zdjęcia i zmieniać ich powiększenie za pomocą opuszków palców. To bardzo ważne dla potencjalnych użytkowników aparatów i aż trudno zrozumieć dlaczego niektóre firmy nie stosują tego we własnych modelach.

Ekran Z 50 można odchylać w dół i z powodzeniem wykonywać selfie.

Aby zwiększyć wygodę nagrywania filmów lub wykonywania autoportretów, ekran można odchylać w dół o ok. 180°, co umożliwia zrobienie selfie [9]. Szkoda, że ekranu nie osadzono na przegubie, tak jak w Nikonie D5600 lub w niektórych modelach lustrzanek Canona i w bezlusterkowcu Canon EOS R jak i w Panasonicu S1H. Za ekran przyznajemy 5,6 punktu.

Pomiary

W redakcyjnym studiu sprawdziliśmy: dynamikę przetwornika, zaszumienie obrazu oraz odwzorowanie barwne (czyli sprawność dedykowanych ustawień balansu bieli). Pomiarów dokonaliśmy wykorzystując testową tablicę barwną X-rite, którą oświetlaliśmy światłem ciągłym żarowym (3000 K) oraz błyskowym (5000 K). Pomiary testowe wykonane zostały na plikach JPEG o najmniejszej kompresji, czyli na największych. Temperatura barwowa i ekspozycja ustawiane były ręcznie według wskazań urządzeń pomiarowych: Gossen Digipro F i Minolta Color Meter III.

Szumy

Pomiary wykonaliśmy przy wyłączonej redukcji szumów, redukcji na poziomie „normalnym” oraz „zwiększonym”. Światło błyskowe miało temperaturę 5000 K.

Na poziomie odszumiania –4 (najmniejsze), podczas pomiarów, szum wzrasta dość zdecydowanie przy ISO 1600. 

Nikon Z 50 ma 3 rodzaje odszumiania: słabe, normalne oraz zwiększone. Przy wyłączonej redukcji w warunkach studyjnych ilość szumu rośnie dość szybko wraz z podnoszeniem czułości i przy ISO 800 jest na średnim poziomie, a od ISO 6400 zaczyna być dość dobrze widoczny. Po włączeniu redukcji „normalnej” mały poziom zaszumienia widoczny jest do ISO 6400, a przy redukcji „zwiększonej” nawet do ISO 25 600.