Pentax Optio W90

Wykonanie i obsługa

„Twardziel” Pentaksa stylistycznie wyraźnie różni się od konkurentów. Korpus aparatu jest zdecydowanie dłuższy, ale jednocześnie niższy. Ponadto tym razem mamy do czynienia z konstrukcją pokrytą w większej części wytrzymałymi tworzywami sztucznymi, a nie „pancerzem” ze stopu metali (dzięki temu jest też sporo lżejszy). Tylko przednia ścianka, to dodatkowe wzmocnienie płytką wykonaną ze szczotkowanego aluminium. Zadbano zwłaszcza o zabezpieczenie kantów, które mają pochłaniać energię uderzenia, gdy aparat nam upadnie.

Diody LED umieszczone na oprawce obiektywu, przydadzą się podczas fotografowania pod wodą i w trybie makro.

Producent deklaruje wodoszczelność korpusu do głębokości 6 m (przez 2 godziny), odporność na zanieczyszczenia, jak piasek czy pył, odporność na upadek z wysokości do 1,2 m, oraz bezawaryjną pracę w temperaturach od –10 do +45°C. Stylistycznie aparat jest niewątpliwe bardzo ciekawy – nam podoba się najbardziej. Uwagę zwraca zwłaszcza wzornictwo oprawy obiektywu. Obsługa aparatu nie sprawia żadnego problemu – przyciski są dobrze rozmieszczone i wyraźnie oznaczone. Zaletą jest też programowalny, tzw. „zielony przycisk”, któremu możemy przypisać m.in kontrolę balansu bieli, wybór pola ostrości, czy kompensację ekspozycji. Aparat dostępny jest w kolorach pomarańczowym, czarnym lub zielono-czarnym.

Obsługa aparatu jest prosta i przyjemna. Plusem jest programowalny przycisk funkcyjny.

Możliwości fotograficzne

W90 wyposażono w 12-milionowy przetwornik typu CCD (1/2,33") oraz 5-krotny zoom optyczny o użytecznym i bardzo uniwersalnym zakresie ogniskowych 28–140 mm (dla filmu 35 mm). Pentax „oferuje” najszerszy spośród testowanych aparatów zakres czułości ISO 100–3200, z możliwością rozszerzenia o dodatkową wartość ISO 6400 (przy ograniczonej rozdzielczości do 5 mln pikseli). Aparat startuje bardzo szybko, ale zapis zdjęć i oczekiwanie na odtwarzanie trwa nieznacznie dłużej niż w pozostałych aparatach.

Baterię i slot kart ukryto pod uszczelnioną, blokowaną zaślepką.

Oprócz zielonej lampki wspomagania systemu AF, w gorszych warunkach oświetleniowych aparat wykorzystuje również 3 diody LED, umieszczone na oprawie obiektywu. W trybie ciągłym pracują też po przełączeniu aparatu w tryb mikroskop, czyli makro (od 1 cm). Generalnie użytkownik ma do dyspozycji 24 programy tematyczne (wśród nich m.in. Zdjęcie podwodne, Film podwodny, Cyfrowe zdjęcie szerokokątne czy Panorama). Funkcja wykrywania twarzy rozpoznaje do 32 zarysów. Aparat może służyć również jako prosta kamera HD, rejestrująca w rozdzielczości 1280×720 z częstotliwością 15 lub 30 kl./s.

Również wygląd korpusu i materiały z jakich został wykonany sugerują zwiększoną odporność na niekorzystne warunki.

Jakość zdjęć

Pomiary studyjne pokazują, że do wartości ISO 400 matryca generuje najwyższe szumy spośród testowanych kompaktów. Dla wartości ISO 800 wypada już lepiej niż XP10, a poziom szumów podobny jest do tego uzyskiwanego przez FT2. Przy wysokich wartościach ISO Pentax wypada już bardzo przyzwoicie – dla ISO 1600 poziom szumów jest nieznacznie tylko większy niż w przypadku najlepszego pod tym względem Olympusa. Oceniając zdjęcia zauważymy, że dla ISO 1600 obraz jest lepszy niż w przypadku Panasonika i Olympusa – zaszumienie i podatność na przebarwienia obrazu są zdecydowanie mniejsze (patrz. str. 36). Dla ISO 3200 degradacja szczegółów jest nadal niewielka, ale przy 6400 już dość znaczna (trzeba pamiętać, że powyżej ISO 1600 rozdzielczość spada do 5 mln pikseli).