Nikon D3000 bardzo ładnie reprodukuje barwy w warunkach naturalnego oświetlenia
Par. eksp.: Nikon D3000 + 18-200 mm VR II 1/40 s; ISO 1600; f/5,6; f=200 mm

Estetyka, ergonomia i intuicyjność obsługi

Pod względem wagi i wymiarów lustrzanki niemal się nie różnią, i trzeba przyznać, że korpusy ich są naprawdę lekkie. Nieznacznie cięższy będzie Nikon (485 g), a większy o kilka milimetrów korpus Sony (128×97×67,5 mm). Obudowy lustrzanek wykonano z dobrych jakościowo  tworzyw sztucznych. Minęły czasy, kiedy amatorskie konstrukcje traktowano po macoszemu – konkurencja rośnie, a konsumenci są coraz bardziej wymagający. Oba korpusy są bardzo zwarte i robią solidne wrażenie. Mniejsze zaufanie może budzić błyszczące tworzywo w przypadku Sony (matowe w Nikonie), ale zapewniamy, że to tylko złudne wrażenie. Złącza w D3000 ukryto pod gumową zaślepką, w a230 za przesuwanymi w głąb obudowy „drzwiczkami”.

Nikon D3000

Sony a230

Tylne ścianki lustrzanek przypominają proste aparaty kompaktowe. W a230 wszystko, co może być potrzebne fotoamatorowi, umieszczono w szybkim menu, do którego przechodzimy wciskając przycisk Fn. W Nikonie będzie to analogicznie przycisk „lupki”.

Pod względem stylistyki zdecydowanie wygrywa zgrabna Alfa. Design  Nikona jest prosty do bólu i pod względem wykończenia wręcz ascetyczny. Sony bardzo dba o szczegóły i stylistykę swoich korpusów, co jednak w przypadku serii a230, 330 i 380 negatywnie odbija się na ich ergonomii.
Nieporozumieniem wydaje się przede wszystkim, owszem, ładny, ale zupełnie niepraktyczny uchwyt. Olympus udowodnił, że uchwyt nie musi być głęboki, by dawać wygodne i stabilne podparcie, ale przy tak krótkim uchwycie jak w a230, palec wskazujący po prostu „wisi” w powietrzu. Nie potwierdziła się też teza, że ten układ polubią kobiety o drobnych dłoniach; sprawdziliśmy – trzy ankietowane przez nas przedstawicielki „płci pięknej” jako na największą wadę w pierwszej kolejności wskazywały właśnie niewygodny uchwyt.

Oczywiście, można powiedzieć, że jesteśmy bardziej krytyczni od przeciętnego użytkownika, ale w tym przypadku mamy porównanie. Nikona trzymamy pewnie i wygodnie nawet ze sporo cięższym kitowym obiektywem. Do podobnych wniosków dochodzimy oceniając rozmieszczenie przycisków. Wciskany z góry przycisk „menu” oraz przycisk powiększenia i kontroli ekspozycji są raczej niewygodne w obsłudze podczas klasycznego fotografowania z okiem przy wizjerze optycznym. Klasyczny układ zastosowany przez Nikona sprawdza się zdecydowanie lepiej. Kolejny minus dla Alfy to głęboko umieszczone pokrętło zmiany trybu pracy – w sytuacjach, gdy zależy nam na czasie, będzie zdecydowanie mniej wygodne niż w Nikonie. Oba korpusy wyposażono w przycisk funkcyjny. W a230 umieszczono go ponad przyciskiem kierunkowym. Po wciśnięciu otrzymujemy szybki dostęp do trybu pracy i obszaru autofocusu, kontroli balansu bieli, pomiaru światła, funkcji D-Range i „strefy twórczej”, czyli wariantów kolorystycznych. Nikon przycisk funkcyjny umieścił po lewej stronie korpusu, tuż obok mocowania obiektywu. Można mu przypisać np. kontrolę nad czułością ISO (wartość wyświetlana jest w wizjerze). Rozwiązanie Nikona wydaje się praktyczniejsze, zważywszy, że w D3000 większość funkcji i tak możemy kontrolować dzięki szybkiemu menu wyświetlanemu na ekranie.

Nikon D3000

Sony a230

Również górne ścianki zostały maksymalnie uproszczone, co widać zwłaszcza w a230. Ciekawym rozwiązaniem w D3000 jest przycisk funkcyjny umieszczony pod kciukiem ręki trzymającej obiektyw. Można mu przypisać np. funkcję zmiany czułości ISO.