fot.: Ocean Blue Production (Australia)

Canon PowerShot D10

Estetyka i ergonomia

Mocno zaokrąglona bryła i opatrzone śrubkami zwieńczenie obiektywu sprawiają, że D10 przypomina mały batyskaf. Pod względem budowy zdecydowanie nie ma nic wspólnego ze smukłymi konkurentami. Główną przyczyną może być konstrukcja układu optycznego – PowerShot jako jedyny w tej grupie nie został wyposażony w zdecydowanie mniejszy „układ peryskopowy” (prawdopodobnie Canon nie dysponuje stosownym patentem). Dla niektórych duże wymiary będą jednak zaletą – aparat trzyma się wygodnie, a przyciski są duże i wypukłe, co jest nie bez znaczenia podczas fotografowania pod wodą. Z aparatem otrzymujemy pasek (przypinany do jednego z czterech „rogów” korpusu) na rękę lub – opcjonalnie – na szyję. Aparat zanurzamy do głębokości 10 metrów, możemy go też bez obaw zabrać na mróz (–10°C) oraz upuścić z wysokości 1,2 m.

Aparat stylistycznie jest bardzo oryginalny – przypomina mały batyskaf.

Możliwości fotograficzne

Canona D10 wyposażono w 12,1-milionowy przetwornik typu CCD (1/2,3”), obsługiwany przez procesor obrazowy Digic IV. Optyka aparatu to 3-krotny, stabilizowany (IS) zoom optyczny o mało atrakcyjnym zakresie ogniskowych 35–105 mm (dla klatki filmu 35 mm), czyli pozbawionym prawdziwego szerokiego kąta.

Obsługa jest prosta i intuicyjna. W każdym rogu umieszczono też zaczep paska na rękę lub na szyję.

Wśród dodatkowych funkcji do dyspozycji mamy system detekcji twarzy, technologię wykrywania ruchu, która steruje czułością matrycy, a dla początkujących tryb Smart Auto, który automatycznie dobiera parametry ekspozycji. W trybie Inteligentnego rozpoznawanie scenerii, aparat sam wybiera jeden spośród 18 dostępnych trybów. W praktyce aparat zachowuje się przyzwoicie. Startuje szybko, sprawnie też zmieniamy ogniskową. Problemy pojawiają się dopiero, gdy stosujemy wysokie czułości – długi czas przetwarzania obrazu sprawia, że po wykonaniu każdego ujęcia aparat jest przez moment bezużyteczny. Wychodzi na to, że procesor nie jest jednak zbyt wydajny.

D10 kręci filmy, ale tylko w podstawowej rozdzielczości 640×480 pikseli (30 kl./s). Do kadrowania służy nieduży ekran PureColor LCD II o przekątnej 2,5" i  podstawowej rozdzielczości 230 tys. pikseli.

Prosta linia optyczna układu determinuje zdecydowanie większe wymiary aparatu względem konkurentów. Wiele osób widzących aparat po raz pierwszy sądziło, że jest to zabawka.

Jakość zdjęć

Czy prosty układ optyczny faktycznie przekłada się na jakość zdjęć? Naszym zdaniem nie miał tu większego znaczenia. Oceniając studyjne pomiary poziomu szumów zauważymy, że D10 znajduje się mniej więcej w połowie stawki – wypada gorzej niż Sony, Olympus czy Casio, ale lepiej od Panasonika, Samsunga czy Fujifilm. Patrząc na wycinki testowego motywu dochodzimy jednak do wniosku, że matryca radzi sobie całkiem dobrze (na tle konkurentów), a jakością obrazu Canon dorównuje Sony TX5, czy testowanemu w poprzedniej części Olympusowi Tough 8010. Dobrze wypada zwłaszcza pod względem reprodukcji szczegółów. Zastrzeżeń nie mamy też do reprodukcji kolorów. Obraz nie jest zbyt kontrastowy, ale nie zauważamy też żadnych przebarwień (jak u Olympusa, Panasonika i Samsunga).