W Nikonie D3300 jest tryb „łatwa panorama”. Dzięki niemu możemy rejestrować zdjęcia panoramiczne o maksymalnych wymiarach 1632×9600 pikseli. Przedstawione zdjęcie ma wymiary 4800×1080 pikseli.

Ponadto w aparatach możemy korygować wady obiektywu: w EOS-ie 1200D winietowanie a w Nikonie dystorsję. Oba modele mają funkcje rozjaśniające ciemne partie obrazu: automatyczny optymalizator jasności (Canon) i D-Lighting (Nikon).

I Nikon i Canon maja samowyzwalacz. W Canonie umożliwia on wykonanie zdjęć z opóźnieniem (2- i 10-sekundowym), jak i ustawienie go tak, by po opóźnieniu aparat wykonał od 2 do 10 zdjęć. W Nikonie jest więcej konfiguracji: 2, 5, 10 i 20 s; seria od 1 do 9 zdjęć. Nikon pozbawiony jest filtra dolnoprzepustowego, co ma mieć korzystny wpływ na ostrość zdjęć. Może jednak przyczynic się do powstawania tzw. mory na bardzo szczegółowych motywach, jak tkaniny. W praktyce nie jest jednak tak źle. Wykonaliśmy kilka prób i mory na zdjęciach testowych nie zarejestrowaliśmy [13].

W EOS-ie 1200D umieszczono 9-polowy układ AF a w D3330 11-polowy. Oba układy mają po jednym czujniku krzyżowym. Do działania tych układów jak na tej klasy sprzęt nie ma się co przyczepiać.

Za możliwości fotograficzne przyznajemy 5 punktów Canonowi i 5,25 Nikonowi.

W każdej lustrzance znajdziemy tryby, w których możemy indywidualnie dobierać parametry ekspozycji. W tym przypadku ustawiliśmy aparat w tryb preselekcji czasu (Tv/S) i wydłużyliśmy go na tyle, by zarejestrować same smugi świateł.

Pomiary

W redakcyjnym studiu sprawdziliśmy: dynamikę przetworników, zaszumienie obrazu oraz odwzorowanie barwne (czyli sprawność dedykowanych ustawień balansu bieli). Pomiarów dokonaliśmy wykorzystując testową tablicę barwną X-rite, którą oświetlaliśmy światłem ciągłym żarowym (3000 K) oraz błyskowym (5000 K). Pomiary testowe wykonane zostały na plikach JPEG o najmniejszej kompresji, czyli na największych. Temperatura barwowa i ekspozycja ustawiane były ręcznie według wskazań urządzeń pomiarowych: Gossen Digipro F i Minolta Color Meter III.

Przy świetle żarowym, w obu modelach, lepiej ustawić balans bieli w tryb żarowy.

Dynamika

Rozpiętość dynamiki przetwornika sprawdziliśmy przy oświetleniu żarowym o temperaturze barwowej 3000 K oraz ekwiwalencie czułości ISO 100.
Zakres dynamiki w testowanych Nikonie i Canonie jest na przyzwoitym poziomie i wynosi 6 i 1/3 EV. W przypadku Nikona charakterystyka dynamiki przesunięta jest lekko w stronę niedoświetlenia.

W tej kategorii przyznajemy po 5,15 punktu.

Odwzorowanie barwne

Odwzorowanie barwne sprawdzaliśmy przy oświetleniu żarowym (3000 K) i błyskowym (5000 K).
Balans bieli w obu przypadkach dobierany jest automatycznie (AWB) lub poprzez wybranie jednego z sześciu gotowych profili. ­Ponadto ­możemy indywidualnie dobrać balans bieli (tradycyjnie już w konsumenckich modelach brakuje możliwości ustawienia balansu bieli w Kelwinach).
Przy świetle żarowym, w obu testowanych modelach, lepiej ustawić balans bieli w tryb dedykowany do takiego oświetlenia, czyli żarowy. Uzyskamy wtedy zadowalające efekty. Przy ustawieniu balansu bieli w tryb auto na zdjęciach będzie żółta dominanta. W przypadku światła błyskowego jest trochę inaczej. Canon przy ustawieniu w tryb „auto” poradził sobie dobrze z odwzorowaniem kolorów. Przy ustawieniu balansu bieli na światło błyskowe pojawiła się lekka magentowa dominanta, a przy ustawieniu na słoneczko – lekko niebieska. W Nikonie było podobnie, z tym, że nawet przy trybie auto była lekka niebieska dominanta. Tak więc najlepszym rozwiązaniem w Nikonie D3300 w świetle błyskowym będzie ustawienie balansu bieli w tryb ręczny na tzw. biała kartkę.

Za odwzorowanie barwne przyznajemy Canonowi 5 punktów, a Nikonowi 4,75 punktu.

Szumy

Do testu w redakcyjnym studiu wykorzystaliśmy tablicę barwną X-rite. Pomiary testowe wykonaliśmy na plikach JPEG o najmniejszej kompresji, czyli na największych. Ekspozycja i balans bieli zostały ustawione ręcznie wg wskazań światłomierza Gossen Digipro F i kolorymetru Minolta Color Meter III. Pomiary przy świetle żarowym i błyskowym wykonaliśmy przy wyłączonej redukcji szumów, oraz, w przypadku Canona przy redukcji na poziomie „standardowym” i „mocnym” a w przypadku Nikona z włączoną redukcją szumów.

 

Podczas pomiarów w studiu, w świetle żarowym, tak przy wyłączonej jak i włączonej redukcji wysokich czułości (w Canonie w tryb standard), poziom zaszumienia obrazu do wartości ISO 1600 jest niemal identyczny w obu aparatach. Powyżej tej wartości EOS 1200D rejestruje nieco więcej szumu. Po włączeniu w Canonie mocnej redukcji szum na zdjęciach zdecydowanie spada.

« pierwsza « 1 2 3 4 » ostatnia »