Zdjęcia zapisywane są jako pliki JPEG, RAW lub w obu formatach jednocześnie, przy czym Nikon „oferuje” trzy (Fine, Normal, Basic) a Sony dwa stopnie kompresji (Fine, Standard). Co ciekawe, D3000 umożliwia zapisywanie plików RAW w połączeniu z małym JPEG-em (służącym tylko do przeglądania zdjęć). Takiej możliwości nadal nie ma w wielu całkiem zaawansowanych  konstrukcjach.
Za szybkie przetwarzanie zdjęć odpowiadają procesory Bionz w a230 i Expeed w D3000. W obu lustrzankach mamy do czynienia z typowymi dla tej klasy częstotliwościami wykonywanych zdjęć. Sony a230 wykonuje maksymalnie 2,5 kl./s; Nikon jest pod tym względem lepszy, rejestrując do 3 ujęć na sekundę. Jak wygląda pojemność bufora obu konstrukcji?  Nikon wykonał w serii 49 plików JPEG najwyższej jakości, i po 5 plików w trybie RAW, i RAW + JPEG Basic. Alfa pliki JPEG rejestruje do zapełnienia karty pamięci (prawdopodobnie odczuwalnie mniejsza częstotliwość wykonywanych zdjęć, to jednocześnie więcej czasu dla procesora, który na bieżąco przetwarza i zapisuje pliki), 6 plików RAW i 4 pliki RAW + JPEG. Z pozoru lepszy wydaje się Nikon, ale szybko objawia się jego duża wada, jaką jest czas zapisu plików. Po wykonaniu serii zdjęć poczekamy nawet kilka sekund, a korzystając dodatkowo z funkcji D-Light, poczekamy nawet 5 sekund na przetworzenie jednego zdjęcia. To zdecydowanie zbyt długo.

Sony a230 D-Range

Ponizej przedstawiamy wycinki kadru o szerokosci 500 pikseli z włączona i wyłączoną opcją D-Range w Sony a230 i włączona i wyłaczoną opcja D-light w Nikonie D3000

Sony a230 D-Range OFF

Sony a230 D-Range ON

Nikon D3000

Nikon D3000 D-light OFF

Nikon D3000 D-light ON

D-Light w Nikonie D3000 skutecznie rozjaśnia ciemne partie, ale zdaża mu się jednocześnie „przepalić jasne obszary. D-Range w a230 wydaje się mniej inwazyjny i bardziej wyważony w kontrolowaniu balansu zdjęcia.

 
Niewątpliwą zaletą alfy jest zintegrowany system stabilizacji matrycy Steady Shot (aktywowany z poziomu menu aparatu). Ci, którzy zdecydują się na Nikona, muszą liczyć się z tym, że tylko niektóre obiektywy tego producenta wyposażono w system stabilizacji VR, i przeważnie są one sporo droższe.
Oba aparaty wyposażono w funkcje umożliwiające zwiększenie zakresu dynamicznego zdjęcia, rozjaśniając ciemne partie i „gasząc” fragmenty zbyt jasne. W przypadku Sony będzie to optymalizacja D-Range, a w Nikonie wspomniana już wcześniej funkcja D-Light. W praktyce skuteczniejszy jest system Sony.
Kolejnym, ważnym układem jest system ustawiania ostrości. W tak prostej konstrukcji, 11-punktowy, zaczerpnięty z modelu D90 system AF w Nikonie jest jedną z jego największych zalet. Choć różnica nie jest gigantyczna, to jednak odczuwalna – 9-polowy AF w a230 jest zauważalnie wolniejszy. W pogoni za ruchliwą wiewiórką w Parku Łazienkowskim ustępował szybkiemu pomiarowi w D3000. Oba aparaty mają więc swoje wady i zalety. Za możliwości fotograficzne przyznajemy im po 5 punktów.