Scena przypominająca lekcję muzyki. Jest dyrygent oraz uczeń. Tak naprawdę ukazuje potyczkę dwóch rywali; fot. Dariusz Ogłoza

Myszołów nie należy do największych drapieżników. Długość jego ciała wraz z ogonem mierzy tylko 50-57 cm, a rozpiętość skrzydeł 110-135 cm. Naszego bohatera nie trudno spotkać. Bardzo często siada na przydrożnych słupkach, drzewach czy ogrodzeniach. Wybiera te miejsca jako swoje czatownie, bo najwyższy punkt to najlepsza widoczność. Jego miejscem polowań są głównie pola, łąki, a także bagna na nizinach i terenach górskich. Widać go codziennie, ale zrobienie mu przyzwoitego zdjęcia nie jest takie proste.
Przygotowania zacząłem od namierzenia, bo to, że widywałem go przelotnie w danym miejscu, wcale nie oznaczało, że będzie tam, gdzie ja sobie tego zażyczę. Myszołów podczas szukania pokarmu potrafi oddalić się od miejsca gniazdowania nawet na parę kilometrów. Uzbrojony w lornetkę cierpliwie rozpocząłem obserwację terenu. Po paru dniach dokładnej penetracji zauważyłem, że szczególnie upodobał sobie jedno drzewo, i to wcale nie najwyższe. Z prawie wszystkich stron osłonięty sosnami, a przed nim ogromne połacie łąk, które obserwował w poszukiwaniu zdobyczy.

Dariusz Ogłoza

Fotografuje od 30 lat. Pracował jako fotoreporter dla Polskiej Agencji Prasowej, „Rzeczpospolitej”, „Dziennika Zachodniego”. Jego prace wystawiane były w Kanadzie, USA, Szwecji, Grecji, Republice Czeskiej, we Francji, w Niemczech oraz w Polsce. Od ponad 12 lat fotografuje przyrodę ze  szczególnym uwzględnieniem rodzimej awifauny. gapa.foto-kurier.pl

Myszołów nie traci niepotrzebnie energii. Godzinami potrafi obserwować teren. Z reguły, choć nie zawsze, kiedy podrywa się do lotu, oznacza to albo polowanie, albo spłoszenie. Oprócz człowieka nie ma naturalnych wrogów, nie licząc, oczywiście, jastrzębia – wroga odwiecznego i zaciętego. Są to gatunki blisko spokrewnione, lecz nienawidzą się od zawsze. Czy nie tak, jak w rodzinie?

Czatownia (namiot) od środka. Pamiętajmy, aby kamuflując ją z zewnątrz pozostawić okienko do obserwacji przedpola. Znacznie ułatwi nam to pracę; fot. Dariusz Ogłoza

Kiedy już wiedziałem, gdzie znajduje się jego ulubione miejsce, postanowiłem działać. Do wyboru miałem parę opcji: namiot, pałatka, siatka maskująca lub wigwam, sklecony z uschniętych gałęzi drzew. Musiałem wziąć pod uwagę wiele czynników: lekki przymrozek, możliwość w miarę swobodnego poruszania się wewnątrz [1], wiatr, opady śniegu lub deszczu. Człowiek nie jest w stanie wyleżeć w jednej pozycji wiele godzin, a tyle przyjdzie nam spędzić czasu w tym prowizorycznym domku. W dniu poprzedzającym moją zasiadkę rozłożyłem namiot bardzo dokładnie obkładając go trawami [2]. Nie zapomniałem również o oczyszczeniu przedpola z wysokich traw, które nie tylko przeszkadzają, ale mogą również skutecznie zniweczyć pracę naszego autofocusu. Praca prawie ukończona. Została jeszcze kwestia miejsca, w którym należy wyłożyć zanętę.

Stawiając tymczasową czatownię starajmy idealnie wtopić się w otoczenie. Do kamuflażu użyjmy dostępnego wokół materiału. W tym przypadku na namiot narzucona została siatka maskująca, a w jej oczka powtykane trawy. Czym lepiej i dokładniej to zrobimy, nasze szanse na udane ujęcia zdecydowanie wzrosną; fot. Dariusz Ogłoza

Teraz parę słów o tym, co wykładać. Zawsze powinno to być świeże mięso. Osobiście preferuję porcje rosołowe, serca, szyjki indyka – czym więcej czerwonego, tym lepiej. Ptak z reguły kojarzy mięso z czymś naturalnym. No i została jeszcze kwestia odległości, w jakiej zastawimy nasz szwedzki stół dla ptaków.
Odległość od czatowni oceniamy na  podstawie obiektywu, jaki posiadamy. Jeśli jest to zoom np. 70-200, 100-400, to wystarczający dystans około 20 m. Zawsze mamy możliwość zoomowania. W przypadku obiektywów stałoogniskowych 400 mm, 500 mm wykonajmy parę próbnych zdjęć. Należy też wziąć poprawkę na ewentualną walkę ptaków o jedzenie, więc więcej wolnej przestrzeni zawsze się przyda, a my nie będziemy mieli na zdjęciu uciętych skrzydeł. Kiedy zacząłem fotografować stałą ogniskową 500 mm, niestety miałem tendencję do wykładania zanęty zbyt blisko, przez co wiele ujęć powędrowało do  kosza.
Po parodniowych przygotowaniach nadszedł długo oczekiwany czas na zasiadkę. Wieczorem sprawdziłem prognozę pogody – nie jest źle, rano tylko –3° C, bez opadów śniegu. Pytanie, czy przylecą, ale to pokaże dopiero jutrzejszy dzień. Długo nie mogłem zasnąć. Ciągle miałem wrażenie, że czegoś zapomniałem, coś przeoczyłem. Zmęczony w końcu zasnąłem.
Budzik i tym razem nie zawiódł. Punktualnie o 5 rano stanąłem na nogi. Do świtu pozostały prawie 2 godziny, więc na spokojnie zdążę przygotować kanapki i termosy z piciem. Na szybko wypita kawa i mogę ruszać. Docieram na miejsce przed godz. 6. Muszę się spieszyć. Około 6.30 jest na tyle widno, że można rozróżnić kształty drzew. Przed wejściem do namiotu jeszcze raz spoglądam na przedpole, czy wszystko jest na swoim miejscu. Wszystko OK, można zaczynać.
Pakuję do środka ciężki plecak ze sprzętem. Rozkładam statyw, ustawiam na nim aparat. Posiłkuję się latarką czołową, ustawioną na minimalny promień światła. Zestaw przygotowany. Zadowolony kładę się na karimacie, czekając na  świt. Ten czas oczekiwania na brzask jest jedynym, którego nie lubię. Czekając w zupełnych ciemnościach, kiedy jesteśmy otuleni w ciepły śpiwór, bardzo łatwo zasnąć. Walczę ze snem na wszystkie sposoby. Gorąca kawa, batonik. Niestety, tą nierówną walkę z naturą przegrywam.