fot. Sebastian Janicki

Małych jest wszędzie pełno, natomiast duże – jak żagnice czy szablaki [17] nocują na drzewach lub trzcinach wyrastających ze stawów, do których rzadko mamy bezpośredni dostęp. Tak więc wszystko zależy od naszego szczęścia.

 
Informacje o owadach

Jestem posiadaczem kilku książek o owadach, jednak są one drogie. Niestety identyfikacja, opis i dobre zdjęcia to bardzo ciężka praca. Szczerze szanuje i podziwiam ludzi zajmujących się tym. Muszą często wiele godzin i dni spędzić w terenie aby dobrze poznać obyczaje jednego gatunku. W atlasie są ich tysiące. Uważam że nie warto przepłacać. Najciekawiej napisane i zilustrowane są: ,,Atlas owadów” – Heiko Bellmanna z wydawnictwa RM (koszt ok. 30 zł), oraz dodatkowo ,,Kieszonkowy atlas owadów i pajęczaków” autorstwa George C. McGavin z wydawnictwa Dorling Kindersley (ok. 35 zł). Niestety nie znajdziemy tam motyli. W ich przypadku polecam genialne wydanie, które można było kupić w Gazecie Wyborczej, a które jest wznawiane co jakiś czas. Jest to również kieszonkowe wydanie, ale w dwóch częściach. Nazywa się ,,Atlas motyli”, a autorem jest znów genialny Heiko Bellman.

Możecie szukać w internecie, jednak gdy jesteście już na planie zdjęciowym w terenie i chcecie szybko zidentyfikować jakiś gatunek, to internet wtedy mało się przyda, natomiast kieszonkowe wydanie atlasów jest małe, łatwo przyswajalne i zawsze można je mieć przy sobie. Bez trudu zmieści się do każdego plecaka nie nadwerężając przy tym zbytnio naszych pleców. Oto kolejny przykład wyższości wydań papierowych nad internetem.
Obie pozycje mają dokładną specyfikację, podają informacje gdzie można znaleźć konkretny gatunek, jak wygląda (często także w postaci larwalnej), ile ma milimetrów, a ponad to rodzinę, rząd i inne ciekawostki.

fot. Sebastian Janicki

Plener

Najlepsza pora na makro to świt/zachód słońca. Wtedy owady są mało aktywne z powodu niskiej temperatury. Dodatkowym atutem jest piękne miękkie światło, które jest nie do podrobienia w innej porze dnia. Ponadto tylko o świcie możemy zaobserwować niesamowite zjawisko – rosę! Jest to bardzo niezwykłe jak osiada na owadach tworząc setki kropelek, czasem jedna na drugiej. Co ważne - efektu tego nie można zasymulować żadnym spryskiwaczem!
Rano i przed zachodem potrzebny jest nam statyw, o ile fotografujemy „stopiątką”. Światła nie jest za wiele, więc musimy wydłużyć czas naświetlania. Standardowo 1/ 15 s wystarcza w zupełności jednak o ostrym zdjęciu z ręki takim obiektywem możemy zapomnieć.

Mój statyw to Manfrotto 055xprob (753 zł) [18], wraz z wygodną głowicą pistoletową Manfrotto 324rc2 (473 zł) [19].

Warto zaopatrzyć się w klemy – karabińczyki. Większość modeli siedzi bardzo nisko i nijak nie możemy rozłożyć się ze statywem na tej wysokości. Dlatego też ucinamy nożyczkami źdźbło trawy, a następnie wkładamy w nasz karabińczyk [20]. Dodatkowym plusem jest to, że tło staje się czyste i mniej zabałaganione – co umożliwia większe przymknięcie przysłony i większą głębię ostrości przy podobnie silnie rozmytym tle.

Mniej więcej tak wyglądam przy pracy. Rozłożony z dwoma, często trzema statywami, otoczony mnóstwem blend i odbłyśników, którymi odbijam i modeluje światło. Duże skupienie i kontrola nad parametrami pomaga okiełznać ten bałagan. Zdjęcie pokazowe zostało zrobione przez mojego dziadka, który często chodzi ze mną na ranne eskapady. Z tego miejsca chciałem mu bardzo podziękować. Zdjęcie po środku to efekt takiego ustawienia sprzętu; fot. Sebastian Janicki.

Rada – ustaw aparat idealnie tak jak przebiega ciało modela – np. ważki. Umożliwia to zmieszczenie całego owada w głębi ostrości przy stosunkowo małych przysłonach (f/5,6–6,3).
Jeśli natomiast ustawimy się źle, odwłok wyjdzie z głębi ostrości i nasze zdjęcie nie będzie dobre technicznie.

fot. Sebastian Janicki