Nawet wielce niedoskonałe ujęcia z ręki, które nie były wykonane z myślą o łączeniu, Photoshop przekształci w ładną panoramę. Plik ten został dodatkowo poddany przekształceniom korekcji geometrycznej filtra Lens Correction.

Zdjęcia panoramiczne możemy robić zarówno za pomocą aparatów z wbudowaną taką funkcją, jak i specjalnego oprogramowania. Odnośnie aparatów, to opcja „panoramy” działa zazwyczaj albo jako odpowiednie kadrowanie klatki (wyjątki: Panasonic L1 i L2, gdzie przetwornik ma proporcje 16:9), albo (np. Kodak EasyShare V570) dzięki sklejaniu kilku kolejnych ujęć za pomocą wbudowanego oprogramowania – co przypomina sposób, w jaki tworzy się panoramy na komputerach.

 Photoshop:
wersja CS3
wersja aktualizacji: 10.0.1
wersja CameraRaw: 4.3.1
aktualna cena:    
www.adobe.com
alternatywne oprogramowanie do panoram:
Panorama Maker (ArcSoft), Autostitch, Panorama Factory
 

Przewaga Photoshopa nad sprzętowym tworzeniem panoram przez aparaty jest ewidentna. Po pierwsze, prostota tej funkcji nie odbiega od włączenia opcji panoramy w aparacie. Po drugie, mamy możliwość kontroli procesu powstawania zdjęcia panoramicznego i ilości klatek wykorzystanych do panoramy. Dotychczas jakość panoramy „sprzętowej” była w większości przypadków na poziomie zdjęć uzyskiwanych kompaktami.
Utworzenie panoramy w Photoshopie CS3 jest bardzo proste i ogranicza się do 2 kroków.

1 Z menu File wybieramy:

Wyświetli się nam okno, w którym wybieramy pliki mające wejść w skład panoramy. Właściwie nie ma tu ograniczeń, panorama może być utworzona z kilkunastu czy kilkudziesięciu ujęć. Jedynym ograniczeniem będzą możliwości naszego sprzętu.

2 Wskazujemy sposób, w jaki program ma łączyć ze sobą zdjęcia, i zatwierdzamy pracę, oczekując wygodnie w fotelu na rezultat. Photoshop przygotuje plik z panoramą, który pozostanie tylko wykadrować i spłaszczyć obrazek.

  [kliknij tutaj] 

Okno funkcji Photomerge. W lewej części wybieramy sposób łączenia zdjęć składowych (co ułatwiają widoczne przy opisie miniaturki); w środkowej części wskazujemy zdjęcia będące poddane obróbce; po prawej standardowe przyciski Zatwierdź i Anuluj. 

To, że proces tworzenia panoram przebiega niemal automatycznie, nie oznacza, iż nie należy go kontrolować.

   [kliknij tutaj] 

Jedynie małe fragmenty pochodzą z najniższej warstwy przedstawiającej budynek na wprost (patrz strzałki)

 Korzystając z Photoshopa możemy tworzyć panoramy, których składowe kadry wykonane są z ręki. Warto wówczas wykorzystać więcej ujęć składowych – nawet jesli się w dużym stopniu pokrywają –  gdyż Photoshop dobierze najlepsze fragmenty, maskując resztę zdjęcia.
Na zrzucie w prawym rogu widoczna jest paleta warstw. Każde ze zdjęć składowych panoramy jest na osobnej   warstwie pliku panoramy. Niepotrzebne części takiej warstwy są   maskowane; białe obszary na masce oznaczają widoczną (wykorzystaną) część zdjęcia.

Bywają przypadki, w których program błędnie zanalizuje zawartość poszczególnych klatek i na siłę je połączy, zniekształcając je i tworząc nieistniejący widok.

  [kliknij tutaj]

Zestawienie cylindryczne wyraźnie zniekształca bryły budynków, zaokrąglając linie

fot.: P. Janas

  [kliknij tutaj] 

Dstawienie zdjęć; brak zakrzywień na panoramie, jednak „rzeczywistość” zostaje zafałszowana dodatkowymi kątami, co szczególnie razi na ścianie Zamku Królewskiego

  fot.: P. Janas

  [kliknij tutaj] 

Zdarzają się i błędy; jest to zestawienie perspektywiczne, w którym Photoshop błędnie rozpoznał kolejność składowych zdjęć i podobne ujęcie wykorzystał w dwu miejcach, mocno je zniekształcając

fot.: P. Janas 

Niemniej funkcję tę należy ocenić bardzo dobrze. Choć cena Photoshopa CS3jest dużo wyższa od konkurencyjnego oprogramowania do panoram, pamiętajmy, iż tu mamy do czynienia z kolejnym rozszerzeniem olbrzymiej funkcjonalności programu.