Jak na rasowy produkt profesjonalny przystało, aparat wyposażono też w typowe koncentryczne gniazdo synchronizacji ze studyjnymi lampami błyskowymi. Umieszczono je w górnej części lewego boku, nieco poniżej pokrętła „zwijania powrotnego filmu”. I w tym momencie ktoś może zapytać, po co ta funkcja w aparacie cyfrowym. Otóż odpowiedź jest prosta: służy do „przewijania” zarejestrowanych plików zdjęciowych oraz do współpracy z wyświetlanym na ekranie kołem wyboru funkcji. W dużym uproszczeniu można powiedzieć, że pełni ona - w połączeniu z przyciskami umieszczonymi obok ekranu LCD - rolę mini-manipulatora lub przycisków wyboru funkcji i trybów pracy, umieszczanych zarówno w lustrzankach, jak i w kompaktach cyfrowych.

Okna dialogowe wyboru filtrów w trybie monochromatycznym

Tył aparatu do złudzenia przypomina klasyczne konstrukcje dalmierzowe. Jedyne różnice to umieszczony na przegubie 2-calowy ekran LCD, oraz nieco większe gabaryty. Wspomniany przegub pozwala na obrót ekranu o 180° i odchylenie monitora o 90° w ten sposób, że ekran po obrocie zabezpieczony jest przed uszkodzeniami mechanicznymi podczas transportu.

Akumulator aparatu jest zabezpieczony przed wypadnięciem podczas przypadkowego otwarcia pokrywy.

To bardzo dobre rozwiązanie. Kosztowne, ale na pewno o wiele odporniejsze od zaślepek z tworzyw sztucznych stosowanych w lustrzankach cyfrowych, które łatwo zgubić lub uszkodzić. Po prawej stronie ekranu monitora LCD umieszczono 5 przycisków wyboru funkcji. Niestety, znaczenie trzech piktogramów nie jest zrozumiałe, aż dziwny wydaje się brak zastosowania słowa menu. Zamiast niego jest nikomu nic nie mówiące M z kółkiem. W aparacie za 100 zł to nie razi, ale w modelu za 3000 euro wszystkie piktogramy powinny być jednoznaczne i odpowiednio przemyślane.

Efekt działania filtru czerwonego

Oczywiście po tygodniu używania aparatu można się do tej systematyki oznaczeń przyzwyczaić. Jednak w tym przypadku intuicyjność obsługi aparatu zasługuje na szkolną „pałę”. Na szczęście pomyślano o możliwości przypisania indywidualnych funkcji najniższemu z przycisków, który ułatwia dostęp do jednej z funkcji ukrytych w menu, a są nimi: kasowanie, powiększenie, ustawienia bieżące aparatu, blokada ekspozycji, wydruk, rodzaj „filmu”.

Dobrym rozwiązaniem natomiast jest umieszenie na odwrotnej ściance monitora koła przypominającego o przeliczaniu wartości ogniskowych zastosowanych obiektywów w odniesieniu do formatu typu 135; w aparatach klasycznych często stosowano takie rozwiązanie jako “pamiętnik” identyfikacji założonego materiału. Możemy z niego szybko dowiedzieć się, że zastosowany do testu obiektyw Leiki o ogniskowej 50 mm z RD1 zachowuje się jak mający ogniskową 75 mm, a gdybyśmy chcieli przy pomocy RD1 fotografować z ogniskową 18 mm, to musielibyśmy mieć obiektyw systemu 35 mm o ogniskowej 12 mm. W tylnej części aparatu, po prawej stronie ekranu, znajduje się również wyprofilowanie pod kciuk. Poprawia ono zdecydowanie wygodę trzymania RD1. Jest to jedyny poza wspomnianymi wcześniej gumowanymi okładzinami element zapobiegający wypadnięciu aparatu z ręki. To ascetyczne rozwiązanie, typowe dla aparatów dalmierzowych, nie może niestety zadowalać.