Co to jest „maska”?
Gdy zaczynamy przygodę z Photoshopem, i poznajemy narzędzia do zaznaczania takie jak Lasso, Magic Wand (Różdżka) czy w końcu Pen (Pióro), nie możemy sobie wyobrazić, do czego może przydać się maska. Jest ona niczym innym jak kolejną metodą wyselekcjonowania jakiejś części obrazu. Okazuje się, że żadne z wymienionych wcześniej  narzędzi nie poradzi sobie w przypadkach, gdy mamy obrazy o zróżnicowanej ostrości, gdy detale na zdjęciach są postrzępione, gdy potrzebujemy, aby część zaznaczonego elementu była wtopiona w inną fotografię. Stosując maskę jesteśmy w stanie kontrolować miękkość krawędzi.
Maska jest to po prostu zaznaczenie przedstawione jako obrazek w skali szarości, przy czym miejsca odkryte wyświetlane są w kolorze białym, zakryte – w czarnym, a częściowo zaznaczone i zmiękczone krawędzie w odcieniach szarości. Zaletą masek jest możliwość oglądania jej niezależnie od obrazka (zrzut 1), razem z obrazkiem (zrzut 2) lub przekształcenie jej w znane nam  „biegające mrówki” (zrzut 3). Na zrzucie 2 widzimy, że ma ona półprzezroczysty kolor czerwony (uaktywniamy to w palecie Channels/Kanały, włączając podgląd kanału Layer/mask). Jest on męczący dla oka, ale możemy go zmienić, jak i jego przezroczystość. Domyślnie jednak ma ona kolor czerwony, imitując rubylith*. Czerwony kolor wskazuje obszary zamaskowane, czyli niezaznaczone, które nie będą podlegały zmianie, a brak koloru – odwrotnie. Przy przełączeniu na widok czarno-biały (wyłączamy wszystkie kanały opróczLayer/mask) jesteśmy w stanie zobaczyć, w których miejscach maska ma niedociągnięcia (pokazane strzałkami na zrzucie 1). Dzięki temu potem możemy je usunąć poprawiając maskę W dalszej części przedstawimy jedną z wielu możliwości zastosowania masek.

Rozmycie tła za pomocą maski
O zjawisku rozmycia tła pisaliśmy już w Foto•Kurierze 03/2009. Tu przedstawimy jak dany efekt uzyskać w programie graficznym, w naszym przypadku jest to Photoshop. W tym celu posłużymy się zdjęciem osiołka, który ma wokół siebie kilka nieistotnych elementów (fot. obok). Jest on dosyć dobrze uchwycony, ale w lewy górny róg „weszła” czyjaś ręka, za nim widać część innego osła, i ogólnie jest za duża głębia ostrości. Zaczynamy naprawę.

Kompozycję zdjęcia psuje tułów osła stojącego z tyłu i część ręki widoczna w lewym górnym rogu. Przydałaby się też mniejsza głębia ostrości.