fot.: © Microgen – Fotolia.com

Na początek trzeba bardzo wyraźnie oddzielić obowiązek uzyskania zgody na  publikację zapisu fonicznego i wizualnego, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy Prawo prasowe od obowiązku uzyskania zgody na rozpowszechnianie wizerunku zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zaczynając od pierwszego z wymienionych przypadków, przypomnijmy, że zgodnie z ustawą publikowanie lub rozpowszechnianie w inny sposób informacji utrwalonych za pomocą zapisów fonicznych i wizualnych wymaga zgody osób udzielających informacji. To właśnie wzmianka o zapisach „wizualnych” zmusza do każdorazowego uzyskiwania zgody na publikację zdjęcia. Przy czym warto sprostować, że choć potocznie terminu „autoryzacja” używa się w różnych kontekstach, to zgodnie z literą ustawy, odnosi się on jedynie do udzielenia zgody na „dosłownie cytowaną wypowiedź” (art. 14 ust. 2 ustawy Prawo prasowe), a nie na publikację zdjęcia, co jest problemem całkowicie odmiennym i nie dotyczy fotografii.

Wracając jednak do głównego wątku, wnikliwi bez problemu zauważą, że przywołany wyżej przepis mówi o obowiązku uzyskania zgody osób „udzielających informacji”. I to jest właśnie główna różnica między regulacjami prawa prasowego oraz prawa autorskiego.

Okazuje się więc, że nie trzeba prosić każdej sfotografowanej osoby o zgodę na publikację, lecz tylko osobę „udzielającą informacji”. Oznacza to, że taki obowiązek istnieje wyłącznie wtedy, gdy dana osoba została sfotografowana dokonując aktu „udzielenia informacji”. Jeśli natomiast na zdjęciu znajdują się jedynie obserwatorzy, to nie ma obowiązku uzyskania zgody takich osób.